Heathcliff: its me, Cathy! Vannacht waande ik me op de Yorkshire Moors in plaats van in Ligurië. Why? Omdat Nicoline me wakker maakte om een geluid in huis dat we ook al hoorden toen we insliepen. Ik weet dat toen nog aan de buurman, die met meubilair leek te schuiven in de naburige kamer: sleep-bonk (bis). Ik sliep in, maar rond half drie kreeg ik dus een por. Dat kon die buurman niet zijn, of er mankeerde hem iets. Toen herinnerde ik me dat eigenares me had gewaarschuwd voor rare geluiden rond het huis: het everzwijn! Weer wilde ik me omdraaien en verder slapen maar nee: het geluid moest binnen ontstaan, vond mijn eega. Ik trok de stoute sloffen aan en ging het huis door. Niet beneden, maar recht tegenover onze slaapkamer weerklonk het gebonk. Met verhoogde hartslag betrad ik dit kamertje en ja hoor: het raam niet goed dicht. De rest van de nacht als een roos naast elkaar liggend volbracht. En die associatie met Emily Brontës personage Catherine Earnshaw? Die spookte toch in de dromen van haar geliefde Heathcliff door met de luiken te klapperen, waar Kate Bush dan weer dat lied Wuthering Heights over schreef? Nou dan.
De morgenstond had goud in de mond: na de regendag van gisteren, vandaag geen wolk aan de lucht. We stonden vroeg op, ontbeten buiten in de zon en namen ons voor de wandelroute vanuit ons dorp naar het kustplaatsje San Lorenzo al Mare te gaan volgen. Om even voor 10 gingen we op pad, en de route — grotendeels langs eeuwenoude muilezelpaden — was schitterend. De zes kilometer bleken niet alleen naar beneden te gaan; eerst nog zo’n 100 meter stijgen om bij de kerk op de bergrug te geraken: Chiesa di Sant’Antonio Abate, ver buiten het dorp Costarainera. Tijd voor twee plaatjes.
Na een kleine twee uur geraakten we in het kustplaatsje, alwaar we de meegbrachte zwempakken konden bevochtigen. Ja: ook Nicoline die echt geen waterrat is (ik wel), wilde het zweet afspoelen en de warme huid koelen. Op mijn beurt ging ik weer eens te diep het water in – geen bodem onder de voeten. Snel terug en geen dreigende undertow dit keer. Maar wat verfrissend voor ons beiden. Opdrogend op een bankje bij het strand bespraken we de rest van de dag: eerst lunchen in dat tentje waar we zondag al koffiedronken, want daar kwamen toen veel dorpelingen likkebaardend zitten. En inderdaad: een menu zonder wijn voor € 12,5 pp: eenvoudige doch voedzame primo, secondo, water en koffie.
Maar wat toen te doen: fiets huren voor tocht langs de kust over het oude treintracé? Nee, daar woei het te hard voor. Dan terug omhoog naar ons dorp met de bus, bijkomen bij het huis met thee en vervolgens nog een autotochtje door de bergen? Dat werd het. De bus, die maar drie keer per dag rijdt, kwam op tijd en bracht ons in een kwartier terug naar Lingueglietta. Daar blakerde de zon net als aan zee, maar er was door een bergkam in het westen weinig wind. Zie ons hier eens genieten op het ‘eigen’ terras:
En omdat ik best vermoeid was van die ochtendwandeling, heb ik ook wel even geslapen vanmiddag in dat zonnetje, met de klep van de pet diep over de ogen. Toen begon het laatste programmapunt: een dolle rit naar Pietrabruna. Ook weer een middeleeuws dorp ’tegen de berg gekwakt’, net als ons eigen, maar verder in het binnenland. En waarom een ‘dolle rit’? Omdat blijkt dat Google Maps je langs wegen stuurt, die nogal slecht zijn. Dat betekende zeker 20 van de 30 minuten gaten en kuilen vermijden, op een smalle weg waar ik gelukkig geen tegenliggende auto’s ontmoette. Wel een wandelend echtpaar van zekere leeftijd – aren’t we all? – dat ons vorsend uitmonsterde: wat doen die hier op dit hobbelige pad? Maar we hebben het volbracht zonder schade aan de auto.
Pietrabruna is bekend om zijn voormalige lavendelcultuur, die inmiddels omgeturnd is naar de kweek van anemonen in kassen. We klommen er vanaf de lager gelegen parkeerplaats het dorp omhoog langs kenmerkende steile steegjes en opmerkelijk grote kerken – vooral als je daar eenmaal binnen staat. Bovenin was de Alimentari-cum-Bar, alwaar we een fles wijn voor bij het bestelde eten thuis kochten en een blikje Moretti-bier deelden op het terras. Niet Hollands-zuinig overigens, maar omdat ik nog niet zeker was of we de dolle rit ook weer retour moesten maken. Gelukkig niet: via een brede weg kwamen we met een omweg terug in het inmiddels als thuis voelende dorp.
Daar haalden we onze bestelling bij Mara Mareri in ons dorp op: Parmigiana di melanzane en Crostata alla marmellata toe. Heerlijk, met die wijn en ons kaasbordje dat al drie dagen meegaat. Koffie toe, bellen met dochter Molly om te horen over haar eerste try-out in de Cameretten en schrijven aan dit blog. Van dat laatste is nog een foto, genomen zondagmiddag van onder de pergola, die krijg je er gratis bij, hoewel er geen lachje af kon – het is een serieuze zaak om grappig te schrijven:
Dat was het dan weer: à domani!
Vermakelijk wederom, Pieterman. Die stoute sloffen houden we erin. Maar waarom zou men in godsnaam anemonen willen kweken?
Wat een heerlijke dag al met al! Wel een beetje een anticlimax, dat klapperende raam, had je daar niet een innig tevreden everzwijn in het logeerbed van kunnen maken…? En die wegen die Google voorschotelt in het rurale Italië zijn inderdaad niet zelden behoorlijk tricky… maar allez – ook avontuurlijk!
de binnenwegen in italië zijn structureel heel slecht. wij waren eind aug. in Lazio (tussen Toscane en Rome in) en wij hadden regelmatig dezelfde ervaring.
Wat leuk om vanaf de computer in Canada met jullie mee te reizen. En ik hoef er niet eens de deur voor uit.
Veel plezier!