7. Vlieland rustdag

Een geplande rustdag. En wat doe je dan? Start met een zeebad, natuurlijk.

Dat was met de grijze lucht een andere ervaring, vooral toen ik ongemerkt toch in wat dieper water belandde. Ik voelde de Undertoad – lezers van The world according to Garp zullen dit begrijpen. Snel als ik kon, crawlde ik naar de kant. En daar wil je natuurlijk natuurlijk weer pixels van zien, als bewijs. Het weinige haar is erg aanwezig na afloop. Maar geen angst meer in de ogen, of weiger ik dat te zien?

Even tussendoor voor degenen die denken dat ik me deze fietsronde door Middlemarch aan het worstelen ben. Na zo’n 50 schermpagina’s van de 1.950 houd ik het voor gezien. Misschien niet het juiste moment, maar het schier eindeloze geneuzel van de huwbare zusjes Brooke wist me niet grijpen.

Ik ruilde George Eliot in voor de debuutroman van Merijn de Boer: De nacht. En die pakt je meteen bij de lachspieren. Zoals: In Brussel at Igor iedere zondagavond in een restaurant achter de Grote Markt een rauw tartaartje, in de hoop dat hij er ziek van werd en de volgende ochtend niet aan de werkweek hoefde te beginnen.

Ik kon hier vandaag een heel eind in opschieten: eerst op het terras in Oost-Vlieland – dat ze hier hardnekkig zo blijven noemen, terwijl West- al in vroeger eeuwen aan de golven is prijsgegeven. Op dat terras zat ik voor koffie, maar ook voor stroom in m’n foon; ze hadden daar speciaal stopcontacten voor aangelegd, heel klantvriendelijk voor al die kampeerders zonder 220V op de plek. Vervolgens naar de bakker voor een halfje volkoren en een cranberrycakeje; lunch in een duinpan. Die vond ik al snel. Rechopzittend zag je de zee en waaide de wind door het haar, maar half onderuit tegen een helmpol verdwenen beide sensaties. Ik lag te schateren om Merijns humor; dit is het enige boek dat ik van hem gemist heb.

Ter plekke legde ik contact met Saskia en Dick, die een seizoensplaats op Stortemelk hebben. Brutaal nodigde ik mezelf uit voor het eten en keerde terug naar de tent voor een middagdutje. De uitnodiging werd aanvaard: Hai Pieter! Je bent welkom 🤗 als je nog een eigen flesje mee kunt nemen? We hadden er net maar 2 gekocht. Eten genoeg. ⛺️

Dat sluit weer mooi aan bij het boek dat ik lees: daar wordt stevig in gedronken. Ik verheug me en maak me geen zorgen of ik de weg in het donker terug wel zal vinden. Er zijn hier niet zoveel wegen. Ik schrijf dit des middags, dus nog compis mentos voor jou, lieve lezer. Ook die grap heb ik uit het boek.

Morgenochtend de veerboot naar Harlingen en dan door naar de volgende natuurcamping in Bant, ervan uitgaande dat er altijd wel een plek is voor een tentje als de mijne op het trekkersveld.

Laat ik deze pagina nu, om 17.12u, maar publiceren, dan hoor je morgen wel hoe de avond verliep. Proost!