Lingueglietta. Wat? Of: waar?

Jawel: Ligurië is mijn (ons) verblijf deze week. Even weg uit het Kikkerland tot vrijdag 3 november. Een huisje in een middeleeuws dorp net van de Bloemenrivièra af de bergen in. Samen met mijn Nicoline zijn we hier, in plaats van Napels, waar we aanvankelijk heen zouden gaan zoals trouwe lezers van mijn eerdere blog over mijn interrail-trip door Italië weten.

Waarom zijn jullie niet in Napels dan? hoor ik je vragen. Dat heeft te maken met de theateraspiraties van onze dochter Molly. Ze had zich in de zomer samen met haar vriendin Esmee aangemeld voor de jaarlijkse Cameretten-wedstrijd en ze hebben met hun fantastische act getiteld Ghost natuurlijk de halve finale gehaald. Dat willen we vanzelfsprekend meemaken, eind november, en dan door naar de finale. Hier hun publiciteitsfoto:

Dus daarom: een week Italië, in plaats van een maand. Zaterdagochtend vertrokken met de budgetvlucht naar Nice, daar in trein via Ventimiglia en vervolgens uit Imperia een taxi naar het huis in een van de mooiste dorpen van het land: Lingueglietta.

Het huis vonden we via de beroemde rubrieksadvertenties Klavers van de Groene Amsterdammer. Het ligt prachtig, met uitzicht op de Mediterranee, maar afgelegen aan het eind van het dorp in de bergen. De NL-eigenaar komt er al 45 jaar sinds haar vroegste jeugd. Het is simpel maar sfeervol ingericht en met zijn twee verdiepingen bovenop de begane grond een heel huis met ouderwetse verspringende trappen.

We belden met het beste restaurant van het dorp – er zijn er twee – maar die had absoluut geen plek voor twee; 20 dagen van tevoren boeken, Signor! Het andere eethuis hadden we na het uitzwaaien van de taxi betreden om te kunnen bellen, omdat Nicoline haar smartfoon in de taxi had laten liggen. Heb jij dan geen foon, Pieter? Ja, maar die deed het niet in het buitenland. Nieuwe iPhone en alles stond goed ingesteld, maar geen connectie. Hoe dat werd opgelost, lees je zo. Nu terug naar het tweede restaurant. Daar riep de patrone: ‘Nee, we hebben geen telefoon!’ Toen Nicoline uitlegde waar het om ging, belde hij wel even met de taxichauffeur. Die vond het apparaat op de achterbank en keerde op zijn schreden.

Over die chauffeur nog even: deze Federico bleek ook vaak de eigenares en soms haar moeder hier naartoe te brengen vanuit Imperia, toevallig of niet? Maar goed, dat tweede restaurant belde ik toen maar, omdat om 19.00u nog niet duidelijk was of ze open zouden zijn – geen tafel gedekt en donkere zaal. Maar een uur later was hij wel degelijk open; dat is weer even wennen aan de etenstijden in de zuidelijke landen.

We aten heerlijk bij de tweede keus, die ook nog eens veel betaalbaarder bleek dan nummer 1. En aan tafel suggereerde Nic: zet je foon eens uit en aan, misschien doet-ie het daarna wel? Dat loste het op, waardoor ik hem nu ook als wifi-toegangspunt kan gebruiken voor dit blog, dat ik op de medegebrachte laptop schrijf. Dat doet me weer denken aan een van mijn eerste briefjes aan mijn lieve Grootje: ‘Ik schrijf dit op mijn nieuwe postpapier.”

De nacht was rustgevend stil en donker, hooguit wat vroege jagers die ons probeerden wakker te knallen, maar dat was ver weg. Vandaag zou de zon schijnen en ons omringen met 19 graden warmte. Dat bleek eind van de ochtend waar te worden, toen we op een terrasje in het naburige San Lorenzo koffie dronken. Een plaatsje waar de Bradt-reisgidsauteur Rosie Whitehouse over meldt: ‘Not to write home about.’ En dat klopte dan ook weer. Wel een strandje waar op 29 oktober nog een verdwaald paar op zat:

Door naar Imperia, een grotere gemeente op 10 minuten rijden. O ja: we huren het huis met gebruik van de Italiaanse auto van de eigenaar — fantastico, no? De Fiat Punto bracht ons naar het plein voor de kathedraal van Borgo San Maurizio het oude kwartier van de stad. Daar hebben we de rest van de middag doorgebracht; net als ‘ons’ dorpje veel smalle straatjes waar nog geen brommer door mag en telkens weer dat uitzicht op die zee, o, die zee…

Het museum in een villa over de beroemde clown Grock (die al in 1959 overleed, dus niet meer zo beroemd vermoed ik. Hoewel zijn naam me wel bekend voorkwam, m’n vader had het wel eens over hem, meen ik.) sloegen we over, ondanks de schijnbaar prachtige tuin die hem omringt. Maar het Teatro Cavour niet. Ik dacht, toen ik las dat het in verbouwing is, dan zien we in elk geval de buitenkant. Maar er stond een deur open en we mochten naar binnen! Theaters hebben een flinke aantrekkingskracht op mij, zelfs in verbouwing. Hier stonden op zondagmiddag twee toegepaste kunstenaars de gigantische zuilen in de ontvangsthal te ‘marmeren’. Ze waren jong, wat al opmerkelijk is voor zo’n in mijn ogen uitstervend beroep en ze waren half-vrouwelijk, dat wil zeggen een van hen was heel-vrouwelijk. Volg je het nog, of wordt het een vaag verhaal? Hoe het ook zij, we mochten ook doorlopen de theaterzaal in, die in april geopend zal worden. Een gigantische ruimte met dito balkon; ik schat zo plaats voor 1.000 stoelen. Maar die stonden er nog niet, wel veel dozen waar ze misschien wel in zaten. De façade is in elk geval al klaar – fraai nietwaar? Als je houdt van deze stijl.

Vervolgens met de Punto weer huiswaarts de bergen in. Kopje thee met zoutjes en nu een glas rode wijn. Tot morgen, hoop ik.