Ambitieus plan

Ambitieuze plannen komen soms voor de val, net als hoogmoed (altijd). Want wat hadden we op onze lijst voor vandaag: bezoeken van kuststadje Taggia, lunchen in hip en chic restaurant in bergdorp Badalucco, en tot slot bezoeken van anarchistisch kunstenaarsdorp Bussana Vecchia. Ik vertel direct maar dat het laatste wel gepoogd is, maar wederom kwamen we op vrijwel onbegaanbare weggetjes, tot een doodlopend erf ons helemaal deed stokken. De bewoonster die hoorde waar we naar op weg waren, schudde haar hoofd: ‘Dat ligt daarboven, maar u komt er niet hierlangs. Rijd helemaal terug naar de rotonde, neem de eerste afslag en vraag daar de weg.’ Na nog een keer fout te zijn gereden gaven we het op. Ook begon het inmiddels te regenen en reden we liever in de avondfile naar ons vertrouwde huis. Onderweg nog wat inkopen voor het avondeten doen, was het plan. Ook dat viel in duigen: Allerheiligen – Ognisanti. En dan blijven de winkels na de middagsluiting verder dicht. Direct onze Mara gebeld, die nog wel lasagne in voorraad had, en een fles wijn natuurlijk. Maar na de copieuze lunch hadden we alleen nog zin in een bordje antipasti en een omelet. Dat kwam goed uit: we hadden salami en rauwe ham in huis, plus vier eieren en nog wat brood. Zo kwam alles goed.

Maar zo makkelijk kom ik er natuurlijk niet af, om de dag in één alinea langs te laten komen. Want Taggia was weer zo’n middeleeuws stadje tegen de berg dat nodig verkend moest worden vanmorgen. We kwamen na de koffie in een bar om 11 uur aan bij het klooster San Domenico, voor mij het artistieke hoogtepunt van de dag. We liepen de kloostergang tegen de wijzers van de klok in, wat de ontvangende lekenbroeder maar zo-zo vond. ‘Hier is de kerk!’ riep hij vergeefs. Wij wilden eerst de refter in, waar dit mooie wastafeltje hing te pronken:

In de museumzaal en later de gigantische kloosterkapel viel ook veel van kunstwerken te genieten. Ik werd hierin aangemoedigd door al eerder vermelde Engelse Bradt-reisgids — ‘ook als je niet veel op hebt met religieuze kunst, kijk dan toch hoe kleurrijk, licht en levendig de werken van Ludovico Brea zijn.’ En de gidsschrijver heeft gelijk, Rosie Whitehouse, deze vroeg zestiende-eeuwse schilder is een Renaissancist van het eerste uur. Kijk maar, hoewel mijn foto natuurlijk geen recht doet aan het origineel:

Maar ook een doek met anonieme maker wist me te raken, met name de blik van de vrouw rechtsvoor die je aankijkt met een arrogante blik: ‘Ja, zo doen we dat hier’. En wat dan? Johannes de Doper het hoofd afhakken.

Tijd voor de lunch was het inmiddels! We togen noordelijker de bergen in naar Badalucco, waar het restaurant Umami volgens Google Maps ‘Japans’ was. Maar het was modern Italiaans hoor. De verwarring bij het algoritme komt natuurlijk door die term, de vijfde basissmaak die in Japan ‘ontdekt’ is. Het etablissement biedt een veganistisch-, vis- of vleesmenu. Om elkaar te kunnen laten proeven koos ik het vegan menu en Nicoline de vis. Van de vijf gangen waren er vier verrukelijk, bij beiden op de één na laatste na: de zwaardvis was half rauw — wat volgens de eigenaar-ober echt de bedoeling was. En de geblakerde Brusselse lof was me te bitter. Maar de toetjes maakten het weer goed. Een aanrader als je in de buurt bent. Het interieur ziet er zo uit:

Inmiddels was het wel twee uur later, waardoor het derde programmapunt al in de knel kwam, maar door het fout rijden – niet kunnen vinden van het kunstenaarsdorp zoals ik hierboven al meldde, reden we niet lang daarna langs de kustweg die we inmiddels kunnen dromen terug. Een lichte maaltijd besloot de dag, die toch goed besteed was — alleen al die rekening van Umami.

Morgen alweer onze laatste volle dag hier, wat jammer…