8. Vlieland – Koudum

Zilte zoute tranen, sta niet stil maar dans je dag / Vier het leven, dankbaarheid verzandt in schaterlach / LEEF het ritme van de zee, leef zonder het tikken van de tijd.

Aldus de mij onbekende dichter wier woorden in de grote banden van de Vliehorst Express zijn uitgesneden, waardoor je ze in het zand kunt lezen. Ik was ‘verplicht’ deze tekst met je te delen, zie mijn bericht van eergisteren. Ik zag het vanochtend bij mijn zeebad om 6.30u (geen pixels, geloof me nou maar), had echter de foon bij de tent gelaten. Dat werd ouderwets uit het hoofd leren, ik doe dat allemmal voor jou, trouwe lezer. Dankzij Saskia, die nog extra naar het strand ging voor foto’s, is de tekst boven de juiste.

Het is een groots concept, maar waarom de opdracht niet gegeven aan een echt goede dichter v/m/x? Die zou er, zélfs met ongeveer bovenstaande gedachten, iets memorabels van maken. En het lukte mij niet, vanochtend na het zeebad, deze regels goed te memoriseren. Althans niet integraal: ik was bijvoorbeeld het sleetse woord ‘dankbaarheid’ vergeten. Enfin, ik zou het zelf niet beter kunnen, dat geef ik grif toe. Als deze banden afgesleten zijn – graag dankbaarheid als eerste – komt er een Fryske op: In moaie, rûne skulp fertelt my in ferhaal. De see flústeret yn myn ear, in berjocht yn eltse taal. (Silke Fardou van der Land *2001)

In vertaling voor de niet-Friese lezer: Een mooie, ronde schelp vertelt me een verhaal.
de zee fluistert in mijn oor, een bericht in elke taal. Kijk, dat is al wat beter.

Terug naar het diner in de tent van Saskia en Dick gisteravond, had ik ook ‘beloofd’ verslag van te doen. Verwelkomd werd ik door beiden in een zeer grote en gezellig ingerichte De Waard ‘Velduil’.

Er stonden twee biertjes klaar. Mijn fles wijn was welkom, maar ik had Saskias bericht om een derde ‘flesje’ mee te nemen duidelijk verkeerd begrepen. We deelden toen maar de biertjes met z’n drieën, waarna we begonnen aan mijn gedoneerde fles. De heerlijke groenteschotel begeleidde het soepel lopende gesprek. Ik noem dit omdat we elkaar niet heel goed kennen. Saskia is een goede vriendin van mijn schoonzus en we hadden elkaar zeker een jaar of vier niet gezien. Geen ongemak echter, en als ik me niet vergis ook niet bij de gastgevers. Mezelf uitnodigen is helemaal niet zo eng; klaplopers hebben kennelijk de halve wereld. Het was heel gezellig. Rond half tien waren we rond en nam ik afscheid.

De fietsroute door het bos was korter dan die door het dorp, had acteur-stadsgenoot Peter Drost me getipt; hij staat elke zomer op kampeerterrein Lange Paal en ik kwam hem gisteren twee keer tegen bij het wc-/afwasgebouw. Maakte bij de eerste keer heel aardig mijn ontbijtkopje, mes en plankje schoon.

En hoe schoon was die terugrit in de schemer! Eenmaal bij het tentje merkte ik dat mijn verwachting deze avond flink aangeschoten te raken – ongetwijfeld aangemoedigd door lezing van de roman van Merijn de Boer – ingelost wilde worden. Daarvoor had ik de platvink met whisky voorhanden. Ik ging zitten midden op het veld, waar vaste picknicktafels staan en liet het sterke vocht de keel inlopen. Natuurlijk onder begeleiding van genoemde roman De nacht op e-reader. Na drie kwartier was het heupflesje bijna leeg en een hoofdstuk uit; tandenpoetsen en bedtijd.

Aangezien de boot pas om 11.50 vertrok, had ik een flink aantal uren te vullen. Kon dus op m’n gemak opbreken, koffie in de zon bij Hotel Bruin, dûmkes kopen en aansluiten bij de incheck van de fiets. Aan boord vond ik het op het buitendek te heet, en omdat er nog een hele middag in het verschiet lag onder de ‘Sheltering Sky’, schoof ik binnen aan bij een alleenreizende Friezin uit Ureterp. Tsja, je hebt je dorpsnaam niet voor het kiezen. De lunch aan boord was goed en voldaan kon ik om 13.55 aan de dagrit beginnen. Al gauw bleek dat zo laat starten een psychologisch effect heeft: na ruim een uur fietsen voelde het als twee. Ik besloot het ambitieuze doel Bant in de NO-polder te laten varen. Koudum, in Gaasterland was ver genoeg. De Galamadammen net buiten het dorp ken ik nog van zo’n vijftig jaar geleden, toen hier een zeilvakantie met schoolvriend Johannes startte. Er is nu een gigantische camping-annex-jachthaven-annex-vakantiehuisjespark vlakbij, en die had wel een trekkersveldje.

Maar hoe was de fietstocht van Harlingen hier naartoe? Lang, voor m’n gevoel dus, terwijl het de kortste etappe van de tocht tot nu was. En wat me ook niet beviel: vrij lange stukken fietspad langs de provinciale weg en zelfs een kilometer of zes langs de A7! Toch waren er mooie elementen, zoals het kerkje van Arum, vind je ook niet?

Hoe sterk is de eenzame fietser? Misschien was het ook de nawerking van de alcohol en het uitsloverige vroeg opstaan, maar ik slaakte een zucht van verlichting toen ik Koudum inreed. Ik passeerde een palingrokerij €18/pond. Dat wordt mijn avondmaal, besloot ik ter plekke en kocht er twee van samen 230 gram. Paling ‘mag’ eigenlijk niet meer, ik weet het. Ze smaakten verrukkelijk. Het kampeerveld grenst aan de steiger van de jachthaven, dus kon aan het water dineren:

Gezien het bovenstaande ga ik met de kippen op stok vandaag. Tot morgen.