Wat een bijzondere dag. Eigenlijk moet ik eerst het routekaartje laten zien, dat ik normaal aan het einde zet. Van A naar B; het lijkt wel of ik gesmokkeld heb. Als je voort leest, zal het helder worden.

Ik vertrok zowaar om 9 uur vanmorgen, na een praatje met het opzichterspaar van de mini-camping met acht plaatsen rond een boerderij even buiten Callantsoog: De Zeeman. Of had ik die naam al verklapt. Ze hadden deze rol nog maar kort, maar jarenlang hetzelfde gedaan op een Italiaanse camping. Toen deze kans zich voordeed, grepen ze hem aan. Altijd al aan de Hollandse kust willen wonen en werken. ‘Maar aan jullie accent te horen komen jullie hier ook vandaan,’ durfde ik. Onmiskenbaar het Westfriese zangerige dat ik uit m’n jeugd ken, opgroeiend in Hoorn (1959-1977). Dat had ik goed gehoord, hoewel ze ook een warm gevoel hebben zo gauw ze de IJssel oversteken van west naar oost; ontstaan toen ze een tijdlang in Twente woonden. Ook dit kon ik beamen: ik ben ook altijd blij die waterscheiding over te steken. Ook van oost naar west overigens. Amsterdam zal ik nooit vergeten. Terug naar vanochtend. Onderstaande grote grazers kwam ik ver vóór Den Helder tegen en vond ze zo schilderachtig met dat vennetje in de weer.

Door naar de veerboot. Ik was net te laat voor die van 10, maar had toen tijd voor mijn flat white. Daar moet iets onverklaarbaars gebeurd zijn. Ergens tussen plek waar ik de de fiets zette en het terrasje bij de veerboot, raakte ik hem kwijt – de fietssleutel. Onvindbaar. Wat een geluk dat ik een reserve bij me had. Maar waar, in welk opbergvakje van welke tas? Na er 5 minuten voor vertrek 3 van de 4 gecheckt te hebben, moest ik eraan geloven: het loodzware achterdeel van de fiets aan boord tillen, om de afvaart niet te missen. Dat lukte, met een verrekte schouderspier. Ingescheept vond in hem in tas 4. Pfff…

En eenmaal op Tessel direct naar Oudeschild gefietst, waar museum Kaap Skil een zeventiende-eeuwse jurk toont die door amateurduikers van het eiland werd geborgen. Nogmaals: die docu De jurk en het scheepswrak is zeer de moeite waard (NPO Start/Plus). Ook om die eigenwijsheid van de Noord-Hollandse duikers. En de jurk beeldschoon. De rest van het museum is een goede mix tussen kindergericht educatief en esthetisch oogstrelend.

De opgedoken jurk
De jurk. Oorspronkelijke kleuren zijn verloren gegaan door 400 jaar op zeebodem.

Doordat ik in Kaap Skil koffie met een koek had genomen om 12, kon ik het uitzingen tot 13.45 voor ik de boterhammen uit C soldaat maakte. Ik zag op de kaart een mooi gebied waar ik misschien ook wel zou kunnen zwemmen: De Sluft. De zee bleek echter te ver – zeker een klein uur lopen – en de ziltige poeltjes waren hooguit geschikt voor pootje baden. Niet gedraald en combineren:

Tessel had ik tot nu toe gemeden als TROS-eiland, en daar wil een VPRO’er niet dood gevonden worden, zoals bekend. Dit blijkt een misvatting. Het is er prachtig, landschap niet veel anders dan de kop van N-H. Ik kom er vast nog eens terug. De boot naar Vlieland had ik zondag al geboekt, toen bleek dat er nog maar 1 fietsplaats over was. Een flinke vissersboot De Vriendschap zette ons in een halfuur op de grote zandplaat aan de westkant van Vlie af.

Daar wachtte de Vliehorst Express op ons: in dit militair oefengebied kom je anders niet. En fietsen is geen optie door het deels onder water staande zand. We werden door die bijzondere bus met open dak afgezet bij de enige horecatent in het westen van Vlieland, het Posthuys. Vanaf daar was ik zo op natuurkampeerterrein De Lange Paal, waar ik al twee seizoenen smachtend langsgefietst was, toen ik in een huurtent op de massacamping Stortemelk bivakkeerde: met name de Tuin van Jan, trekkersveld van deze schitterende camping:

De tent staat voor twee nachten (jawel) en ik ga uit eten: dit keer moet het ‘om over naar huis te schrijven’ zijn, neem ik me voor. En ja, bij de Herbergh van Flielant eet je niet slecht. De vegetarische satay is smakelijk en het duindoorn-tiramisu-toetje met bijpassend bier een mooie finale. Morgen verder op dit eiland, tijdens een rustdag! Ben je dan zo moe, Piet? Nee, maar elke dag on the move is op een bepaalde manier ook boring. En Vlie is zo mooi!