9. Koudum – St. Jans Klooster

Eerst nog even over gisteravond. ‘Mijn cardioloog zegt altijd dat je met een e-bike niets aan je conditie verbetert’, zei de schipper van een jacht aan wie ik in de jachthaven vroeg of ik de accu van die fiets bij hem kon opladen die nacht. Dat kon niet, want hij ging met de auto terug naar Ruurlo. Ik onderdrukte de neiging om de opmerking te negeren en in de aanval te gaan: ‘Thuishaven Ruurlo? Ik wist niet dat daar een haven was.’ Voor de zwakke topografieleerlingen: dit dorp ligt diep in de Achterhoek, waar geen vaarwater te bekennen is. En dit weet je wellicht ook niet: het watersportgebruik is de naam van de thuishaven te vermelden op je schip, niet waar je woont. Wist-ie duidelijk niet.

Had ik die aanval maar ingezet. Maar nee hoor, ik stamelde wat dat ik niet e-fiets voor een betere conditie, maar voor m’n plezier – niet zo’n slecht antwoord. Nog zeker twee keer noemde hij ‘mijn cardioloog’ en zei met andere woorden telkens hetzelfde. Als ik het had afgemaakt met: ‘Jij hebt een cardioloog, ik niet’, waren we denkelijk uitgepraat. In plaats daarvan hielp hij me een caravaneigenaar aan te spreken, of m’n accu bij hem kon laden. Geen probleem. De jachtschipper had me jaloers de gerookte palingen zien verorberen op de steiger, dus hij had sympathie, ondanks zijn betweterigheid.

Voorwaarts naar vandaag. Het regende de hele ochtend hard. Na het douchen, dat ik net zo goed in de open lucht had kunnen doen, ontbeet ik gebukt in de tent. Ik belde Nicoline om te melden dat ik niet vandaag maar morgen zou thuiskomen – Deventer was eenvoudig te ver vanuit Koudum, zeker nu ik de ochtend niet zou kunnen fietsen. De tent afbreken in de stromende regen vind ik geen optie; dan wordt alles drijfnat. Dus ik toog naar het camping café-restaurant en dronk daar geen flat white, want die serveerden ze niet. Dan maar eerst een cappuccino en een uur later een zwarte. Zelfde hoeveelheid cafeïne als die hippe platte witte. Het klaarde zowaar op, zoals de weerapp ook vooraf aangaf. De tocht naar Noord-west Overijssel kon om 12.55 beginnen. En waar ik gisteren klaagde over de ligging van de fietspaden langs snelwegen; vandaag was een prachtetappe, langs IJsselmeer en door de Weerribben langs stille paadjes, hoewel dat bekende smalle weggetje door Kalenberg langs de vaart erg druk en toeristisch was.

Vlak voor Lemmer kreeg ik toch wel trek. Op een mooi uitkijkpunt bij het IJsselmeer hoopte ik op een bankje, maar vond een zeer goed alternatief: zo’n opstapplank voor wandelaars om een hek over te komen. Eenpersoonsbank. Ik had dit uitzicht, hoewel de lens scherp staat op de boterhammen. Je ziet vaag de talloze windturbines in het water.

De rit leidde gelukkig ook langs Blokzijl, waar ik in dit sluishuis van (de familie van) vier jaar geleden overleden vriend Hans een aantal keren heb mogen logeren met mijn gezin. Het was wel in gebruik, te zien aan de uitgeklapte stoelen met kussens, maar niemand thuis.

Nog een halfuurtje was het toen naar St Jans Klooster, waar ik op de boerderijcamping Het Waterhoentje wilde overnachten. De eigenaar had geen idee of er nog plek was op de trekkersstrook langs de sloot: dat mocht ik zelf gaan bekijken. En ja hoor:

Er stond ook bier en nootjes voor het grijpen – niet vergeten af te rekenen als ik morgen de 15€ voor de nacht hier ga betalen. [naschrift op zondag, bij een flat white in Zwolle: de overnachting was maar €12,5. Samen met de versnaperingen €16] In de avondzon genieten en uitzoeken waar straks te eten. Het dorp is te klein voor een café, maar Vollenhove is maar 12 minuten fietsen. Daar is het dorpscafé De Dobbe, een ruige tent, kun je zien aan de herenplee:

Maar ze serveerden een best smakende Diamanthaas met ‘dippers’ en sla, plus een uitstekende lokale Tripel:

Nog even pinnen voor de camping die alleen baar geld accepteert en snel weer terug gefietst. Daar rond ik aan een picknicktafel dit bericht af. Morgen laatste Strecke nach Haus. Nog maar een blogpost te gaan, jammer hè?