Tsja. Als je een zevendaagse trip plant, dan weet je dat dag 1 en dag 7 reisdagen zijn. En dan is dag 6 je laatste. En de voorspelling was de hele dag regen. Gisteravond hadden we de lasgne van Mara laten staan voor vandaag en hadden al het brood dat voor het ontbijt bestemd was toen al opgegeten. Dus vanmorgen zonder prima collazione het huis uit en de kustweg naar Albenga genomen. Daar deden we door regen en drukte bijna 2 uur over, dus bij aankomst rammelde ik van de trek – iemand die in de regel nooit op stap gaat zonder een stevig ontbijt.

Paul Verlaine schreef in 1874 al – de eerste vier regels van een langer gedicht:
Il pleure dans mon coeur
Comme il pleut sur la ville;
Quelle est cette langueur
Qui pénètre mon coeur?
[met dank aan studievriend Rutger Hopster, die me in de jaren tachtig het op het bestaan van dit melancholische gedicht wees.]

Zo’n regendag is goed voor een stadsbezoek, waar je musea en kerken in- en uit kunt lopen; alleen af en toe je paraplu uitschudden. De stad Albenga was de eerste buitenlandse vakantiebestemming voor Nicoline op haar 15e jaar, toen ze met haar moeder zussen en broer plus hun nieuwe stiefvader daar naartoe gingen. En Nicoline paste niet meer in de Peugeot, dus die werd op de nachttrein gezet vanuit Nederland. Haar couchette-genoten, een Franse familie, vond haar wel wat jong om alleen te reizen, maar haar ouders en zijzelf zagen er geen been in. Alleen nog vage herinneringen aan 1974 heeft ze aan de stranddagen: ze lagen altijd in de buurt van een oranje flatgebouw, en Filipo, Rinaldo en Lucio draaiden elke dag om haar zussen en haar heen. De rest van de familie ging op excursie, maar de drie oudsten vonden dat natuurlijk saai, het strand lokte elke dag.

Albenga in 1964, tien jaar voor Nicoline, Marjolein en Linda het strand domineerden

Op een dag dat de regen met bakken uit de lucht valt, ga je niet even op het strand zoeken naar herkenningspunten uit je jeugd. We deden dat vanuit de auto eind van de middag, toen we de binnenstad drie keer kriskras hadden doorlopen, ieder onder een paraplu – de mijne geleend van de ontbijtbar. Nicoline herkende niets. En in de binnenstad was ze destijds nooit geweest, dus daar konden we maagdelijk doorheen.

En wat is het mooi. Een van de best bewaarde middeleeuwse steden van Ligurië, beweert de Bradt-gids. Dat kan wel kloppen, in vergelijking met wat we deze week gezien hebben was dit de grootste, met talloze smalle steegjes en arcades ertussen die tegen aardbevingen moeten beschermen. We konden direct na het opgeschrokte ontbijtje van twee cappucini, brioche en croissant vuoto naar de grootste bezienswaardigheid van de stad: een achthoekige Battistero (doopgebouw) uit de vijfde eeuw maar liefst. Er was zelfs een begeleidend schrijven in het Nederlands voor ons dat ik prevelend heb voorgelezen aan Nicoline terwijl we langs de zeer oude objecten gingen. Het meeste indruk maakte het doopvont, waarin je door onderdompeling gewijd werd. Je wilt pixels, dat snap ik:

Maar het mozaïek bovenin een van de nissen, dat ook al uit de vijfde eeuw stamt, betoverde me werkelijk door zijn kleuren en motieven. De 12 duiven zijn de apostelen, de letters X en P staan voor de eerste letters van de Griekse naam Christos (niet voor Pax Christi, mochten ze willen). En de twee lammeren – de gelovigen – kijken naar een met 6 edelstenen bekleed kruis dat Christus als Verlosser voorstelt (je moet het maar weten, en gelukkig kon ik het overschrijven uit het ‘stencil‘ – ach die heerlijke jaren zeventig waarin we nog stencilden):

Daarna nog snel het Diocees Museum naast de kathedraal bezocht, met prachtige kunstwerken, waar ik geen enkele foto van maakte. Toen ging alles dicht om 13u. Dus hadden we anderhalf uur tijd om te lunchen! Want het andere museum zou pas weer om 14.30 u open gaan. De gids beval restaurant Da Puppo aan, maar schreef erbij dat je soms op straat in de rij moet staan – er zijn maar zes tafeltjes. En inderdaad: het zat vol en er stonden zes mensen te wachten. Dat is niks in de regen, dus terug naar de pizzeria waar we al langsliepen. Daar kozen we niet voor een pizza, maar een secondo: filetto grillato voor mij een een scaloppine ai funghi porcini voor Nic. Want we hadden de lasagne van Mara gisteravond bewaard, weet je nog. Geen haute cuisine, maar heel smakelijk op zo’n gure dag. Hoewel, koud is het niet, de Nederlandse novemberguurheid ontbreekt (nog).

De torens in Albenga
Albenga bleek ook het San Gimingnano van Ligurië, met vele torens dus

En toen was het andere museum chiuso per restauro – gesloten wegens restauratie. Dat heb je in Italië altijd wel een keer tijdens je vakantie, dus boos of teleurgesteld waren we niet. We liepen nog een uur door de stad omdat ik om 15.30 de Baxin-koekjes wilde kopen, wederom een opdracht van gidsschrijfster Rosie Whitehouse: ‘Do not leave Albenga without buying Baxin’ – dat zijn koekjes in de gelijknamige banketbakkerij. Venkel en citroen zijn door het deeg gemengd. We kochten er vier, plus twee chocoladekoekjes. Bij de thee hier thuis in Lingueglietta vond ik de Baxin best lekker, maar geen topper. Ik had er taai-taai connotaties bij, en dat is geen aanbeveling. Zometeen bij de koffie de harde met chocola eens proberen.

Erg lekker zien die Baxin-bleekscheten er ook niet uit, toch?

De terugweg ging over de Autostrada dei Fiori een stuk sneller; in een halfuur waren we weer hier. De Punto afgesloten en de sleutel aan Mara in bewaring gegeven, die me ook nog haar paraplu uitleende. Het is de dag van de geleende paraplu’s geworden.

Morgenmiddag vliegen we terug vanaf Nice, wellicht komt er nog een concluderend en afsluitende blogpost op vrijdagavond, of zondag, als ik de rust en afstand heb? Joost mag het weten. (En dat doet me dan weer denken aan de vondst van vriend Eugen, die voor een kennis die Joost heet en destijds actief was op Twitter de avatar-naam bedacht: Joostmagtweeten. En dat leidt weer tot het jaren zeventig radioprogramma op Hilversum 3, van Joost den Draaijer van 18-19 uur: Joost mag niet eten. Het is een ode aan de seventies geworden, deze aflevering.