10. St. Jansklooster – Dèmter

De sterrenregen afgelopen nacht: niet gezien helaas. Ik had, toen ik om seniore reden rond 2.30 wakker werd, na de gedane zaak de ’tentdeur’ opengelaten toen ik er weer inkroop. Liggend zou ik toch wel wat kunnen zien, als ik geduld had? Maar nee hoor. Misschien was het de uitsnede van het uitspansel dat de tentdeur maakte. Of mijn geduld, dan wel slaapzin; hoe het zij, alleen maar stilstaande sterren. (De vrouw uit de buurtent had om 1.00 wel flink wat gezien, maar ja.) Ik werd om 6.50 wakker met nog steeds die ‘deur’ open en dat was met de zon al op best mooi. Douchen, aankleden, ontbijten, opbreken en gaan, was het plan. Maar waar was nu weer mijn fietssleutel? Ik had hem gebruikt – voor je weet wel – rond 2.30, maar vond hem nu niet terug. Dan maar lopend naar het sanitairgebouw voor het douchen, en hopen dat ik me zou herinneren waar ik hem gelegd had. Ja, dat sleutelkoord niet gebruikt vannacht, jammer. Zoeken tijdens het inpakken leek me wel een goede combinatie. Geen resultaat. Twee tassen weer uitgepakt: no cigar. Ingeving: hij had waarschijnlijk in de zak van de pyjamabroek gezeten. Daar had ik al in gezocht, maar nog niet in de slaapzak – denkend: als hij daarin zat, had ik hem tijdens het slapen toch wel gevoeld? Slaapzak weer uit zijn foedraal gehaald en leeggeschud: gevonden! Dit akkefietje heeft het vertrek zeker een halfuur vertraagd, maar omdat ik zo vroeg startte, was dat vertrek nog een mooie tijd: om 9.15 trapte ik op de pedalen. Zestig kilometer naar huis, dat bleek in drieënhalf uur te kunnen volgens de routeplanner. Dan ken je mij nog niet: veel pauzes, water drinken, koffie, lunch en zelfs tentoonstellingsbezoek vandaag. Lees verder…

Ook deze etappe was weer wonderschoon: vaak langs fietspaden zonder stroken voor andere vervoermiddelen ernaast, door velden en langs vaarten. Soms een pontje:

Het is ook het zwarte kousengebied en het was ook nog zondagochtend: veel gelovigen liepen om 9.30 naar hun gebedshuis, anderen kwamen op de fiets of auto. Maar een open koffietentje voor mijn cafeïneverslaving op deze dag? Vergeet het. Ik kon voor die behoefte pas in Zwolle terecht, waar ik rond 10.40 de binnenstad inreed. Het bekende recept van een ‘platte witte’, maar nu nog gevolgd door een espresso met glaasje koud water. Bijna Italië, maar het bleef Zwolle.

Toen kwam ik zonder het gepland te hebben – zoals vaker tijdens deze tocht – op de IJsselcentraleweg. Laat daar nou een tentoonstelling zijn waar ik nog heen wilde, met kunstenaars wiens werk ik ken en bewonder en (voor mij) nieuwe. De IJsselbiënnale x Hanzejaar is dat, in de Harculo Centrale. Ik was onder de indruk van deze zeven doeken van Lies Kortenhorst:

En conceptueel vond ik dit werk van Jessica Scholtes sterk (je kunt al die luchtbedpompen zelf bedienen en daarmee een plateau omhoog ‘duwen’):

Erwin Zijlstra en zijn ateliergenoot Roelie Zanting maakten deze prachtige installatie met grote gedroogde bladeren:

Na een lunch op het terrein van de centrale (geen foto krijg je dit keer) begon ik aan het laatste stuk, zo’n anderhalf uur te gaan. Daar deed ik nog een ontdekking: ik woon al 24 jaar in deze contreien, maar heb nooit geweten dat er een Kasteel Boxbergen bestaat. Terwijl we in Deventer en Diepenveen een Boxbergerweg hebben.

Tegen 15.00 uur was ik dan weer bij het startpunt van tien dagen geleden. Ik laat de beelden voor zich spreken. O nee, er staan bijschriften bij.

Dat was het dan, 613 kilometer in tien dagen met twee rustdagen. Als er belangstelling voor is, kan ik morgen nog een afsluitend, terugkijkend, algemene lessen spuiend stuk maken. Laat maar weten als je dat zou waarderen?