‘Kom me nou niet aanzetten met die versleten observatie dat Nederland zo mooi is.’ Dat hoor ik jou bij voorbaat denken, lezer dezes. Goed dan; dat genot houd ik voor mezelf. Want wat is het pra… o nee, niet doen.

De natte verwachting, die ik vanochtend vroeg op Instagram uitte met de song Here comes the rain again van de Eurithmics, is gelukkig niet uitgekomen. Eigenlijk was het de hele dag droog. Die ene stortbui van tien minuten bracht ik door in het café van landgoed Mariëndaal, net voorbij Arnhem. Dat was toeval: ik vond het rond 14.00 uur tijd voor een tweede koffie en kon de kersen-cheesecake niet laten staan. Die liet ik in de zon op het terras serveren, tot het losbarstte. Binnen de bui afgewacht.

Terug naar de start. Om 9.40 u trapte ik hem aan. Eerste doel was Laag Soeren, waar je de LF4-route kunt oppakken. Dat was weer wennen aan de navigatie die ‘ingebouwd’ is in de e-fiets. Net als op de eerste dag naar Berlijn twee jaar geleden wil dat ding dat je exact de route volgt. Als je daarvan afwijkt, laat hij je keren om het ‘goed’ te doen. Negeren daarvan bleek weer het devies, en de grote lijn dan wel richting in de gaten houden.

Beggars

Om 11.00 u werd ik bij navraag gewezen op een Rustpunt in het dorp Hall gewezen, waar ik zelf een waterige Senseo-koffie mocht brouwen; beggars can’t be choosers. Waterfles bijgevuld en door. Eenmaal op de LF4b-route kon ik ook de bordjes volgen, wat rust gaf. [De a-route loopt overigens van west naar oost, maar dat is mijn richting niet; die had ik 2 jaar geleden naar Berlijn]

Lunch van medegebrachte kaasboterhammen en een appel uit Deventer middenin een open plek van het bos bij Roozendaal en ik kon er weer tegenaan. Hele stukken van het traject geen anderen gezien, en dat in het hoogseizoen. Het liep allemaal voorspoedig en ik kon een plekje uitzoeken voor m’n tentje op het natuurkampeerterrein Quadenoord bij Renkum. Gelegen aan de ran van het bos met nog waterpompen voor je drinkwater. Een vriend meldde dat hij er circa 25 geleden had gekampeerd en dat hij toen moest graven (& toedekken) voor zijn behoefte. Inmiddels is er een toiletblok met douche. Wel vriendelijk verzoek om spaarzaam om te gaan met warm water. Wat me wel bevreemdt: op plankjes in elke wc staan kunststof planten.

Jeugdherinnering

Als kind heb ik ook jaarlijks gekampeerd met de familie. Vader zocht altijd naar stille, mooi gelegen campings en zo kwam het dat we als gezin lid werden van de club natuurkampeerterreinen. Daartoe moesten we een weekend gekeurd worden door onze tenten op zo’n terrein op te slaan. M’n vader probeerde ons op de mouw te spelden dat de controles onverwachts en op elk moment konden geschieden, wat we maar half geloofden. Natuurlijk werden we goedgekeurd.

Tent opzetten is nog steeds een kwestie van 20 minuten, inclusief het vol krijgen van de zelfopblazende matras (10x puffen). Tijd voor thee met drop op een boomstronk in de zon. Met de bijzonder boeiende roman Plantage Wildlust van de SurinaamseTessa Leuwsha. Ik ga waarschijnlijk een verhaal van haar selecteren voor 26 oktober, de 33e editie van Uitgelezen Verhalen.

Borrel en diner

Daarna een tukje in de tent in de zon en om 17.00 naar het dorp voor ontbijtinkoop en borrel en diner. Die laatste twee bij Chill in Renkum, dat volgens Apple Maps nog De Oude Post heet. En waar ik dus straal langsreed; een kilometer later weer eens op de kaart keek en de verwarring begreep. Denk niet dat ik daar ooit nog eens eet, naar het was voedzaam en vriendelijk bediend. Fijn met dochter die door Wales reist gevideobeld tijdens de borrel.

Zo. Nu proberen om deze tekst te publiceren; eerdere pogingen mislukten zo gauw ik een foto toevoegde. Als je alleen tekst ziet, is dat dus de reden. Tot morgenavond!