Vandaag voor het eerst veel plaatjes geschoten, kennelijk kom ik in de vakantie-groove. Of ik vind NL zo mooi dat het vraagt om vastleggen – wat nooit de werkelijke ervaring evenaart. Je krijgt de meeste foto’s die ik nam hieronder te zien. Hoe het ook zij, na een stevig ontbijt, fiets bepakt en een vroege flat white van de Grote Broer (zie foto 1), stapten we beiden op de e-fiets, peddelden Haarlem uit en hervatten de LF1 naar het noorden.

Voor we weer in de duinstreek waren, moesten we om IJmuiden en Tata Steel heen; geen mooi of schoon traject. Het Noord-Hollandse deel van de fietsroute is veel kaler dan in Z-H en de weg is van klinkers, ooit met de hand gelegd, in plaats van het asfalt waar ik gisteren over reed. Broer Hein had om 13u een afspraak met een stiefbroer-osteopaat in Alkmaar, en werd gaandeweg ongerust of hij dat zou halen. We fietsten stevig door met zijwind van 5 à 6 Bft, die zelfs regelmatig van achter ons kwam. Dus het ging ons letterlijk voor de wind, maar het vertrek was gewoon te laat. Toch geen tweede koffie moeten nemen. Om 12.25 u namen we afscheid van elkander in Egmond aan den Hoef, waar hij naar Alkmaar afboog en ik pal noord bleef koersen. Uiteindelijk moest Hein nog flink op de pedalen naar Alkmaar, hoorde ik later. Tijd voor de weer zeer Hollandse lunch:

Zie die drie dooiers glimmen onder de meegebakken kaas…

De tweede helft van de dagtocht verliep voorspoedig, er kwam weer asfalt – dat trilt minder met banden die tot 3bar zijn opgepompt. Ik kwam veel valleien vol erica tegen, beter bekend als bloeiende heide. En daar genoot ik van, tot en met afstappen en zo’n valleitje inlopen voor een mooi plaatje:

En door, langs de Hondsbossche zeewering naar Petten, waar dit on-Hollandse want niet-kaarsrechte kustbeeld zich aanbood:

Ik probeer ook een video te plaatsen, die het beeld hopelijk beter overbrengt:

De baai van Petten, maar ik zie nu dat je er geweest moet zijn…

Toen kwam ik rond 15.00 u aan in Callantsoog. De badplaats waar ik als kind vaak in de weekenden met ons gezin kwam. Ongetwijfeld hebben mijn ouders ons destijds meermalen gewezen op onderstaand houten kerkje, want zo waren ze, maar ik herinner me hem niet. Benieuwd hoe dat is voor de meelezende broer en zus. Ik fietste door naar boerderijcamping De Zeeman waar ik een plek achter een bomenrij kreeg, geen last van die harde wind vannacht.

Houten kerk Callantsoog

Als vanzelf krijg ik dan een throwback naar onderstaande Technicolor-foto, van een dia die mijn moeder nam op dat strand. Ik weet ook nog dat we nooit vlakbij de strandopgang neerploften met onze bolderkar vol windschermen en emmertjes, schepjes en ‘bakvormpjes’ voor zandtaartjes. Nee, we liepen zeker een kilometer door, om het rijk alleen te hebben.

Van links naar rechts: Loeloe, Heintje, Pietertje (1963?)

Wat ik me wel afvraag: waarom gingen we uit Hoorn, waar we woonden, helegaar naar Callantsoog voor onze stranddagen? Trekpleisters Egmond- of Bergen-aan-Zee liggen veel dichterbij. Ook hier roep ik weer de hulp in van zus Loe een broer Hein: in de commentaaroptie hieronder gaarne. Dan hebben de andere lezers er ook baat bij. Toen was het natuurlijk tijd voor een eigen eerste zeebad deze week, op datzelfde historische strand.

Heden, na zeebad om 17.11u

Na afloop hoog tijd voor bier en gefrituurde mosselen in de strandtent, waar ik kennismaakte met het zoveelste Nederlandse speciaalbier Woeste Golf, dat ongeveer smaakt als Texelse Skumkop, best lekker. En goed uitzicht op de echte woeste baren achter het terrasglas, selbstverständlich.

De vrijstaande marketingfoto van de Utrechtse brouwer Hop24.

Het diner om 19.00 in het dorp bij Grand Café Foyer bestond uit smakeloze kabeljauw gewikkeld in rauwe ham (!?) met een broccolibroodje (…) en patat (!). Nou ja, het vult de maag en je eet toch nergens zo lekker als thuus, of bij je broer of zuus.

Mogen steek ik over naar Texel voor de 17-eeuwse jurk die ze opgedoken hebben en waar die mooie driedelige docu op NPO afgelopen voorjaar over ging. Tot daarna!