Valsspelen. Of anders kan ik het noemen: realiteitszin. Casu quo: sissy-behaviour. Billen bloot – ik nam de Intercity van Utrecht naar Den Haag vanmorgen. Een opgedrongen rustdag, want het regent hier in het westen vrijwel de hele dag. En dat beïnvloedt mijn humeur op de pedalen negatief; zo erg dat ik geen dagverslag zou hebben geschreven. Zo heb jij, lieve lezer, dus niks te klagen – waag het eens.

De nachtrust was kort maar uitstekend na de zweefmolen, koffie en twee whisky in het gastenzitkamertje van Greet (zie bericht gister). Om 8.55 u verscheen ik aan het uitgebreide ontbijt, met een zondags ei, yoghurt met muesli en honing uit eigen raat. Greet bleef er gezellig bij zitten praten en even later kwam een van de student-kattenoppassers de sleutel halen van een kattenhuis. Ze schoof ook aan voor een koopje thee en luisterde mee naar het insluipersverhaal van de gastvrouw. Die was daar gisteravond al mee begonnen tegen mij, maar ik had haast om naar de Parade te komen.

Op een avond in het voorbije vroege voorjaar stond er ineens een man met zwarte hoodie in de open keuken. Hij liep naar het echtpaar dat voorin de kamer tv zat te kijken en vormde van wijs- en middelvinger een ‘pistool’: hij wilde geld. Met veel sang froid antwoordde Greet dat niemand tegenwoordig toch nog baar geld in huis heeft en dat hij misschien een kopje thee wilde? De amateur-inbreker liet zich snel naar de eettafel dirigeren en deed zijn kap af. Intussen wist Greet dat man Jos-met-zwarte-band-judo hem goed in de gaten zou houden vanuit zijn tv-stoel. De would be-dief erkende de weg kwijt te zijn: z’n vriendin-met-kind van hem had hem eruit gegooid en hij was werkloos. Bovendien werd hij voor een lid van de mocromaffia aangezien, en dat moest Greet ook vast gedacht hebben op het eerste gezicht? ‘Denk je dat ik Marokkanen wantrouw?’ vroeg ze verontwaardigd. ‘We hebben er al een paar jaar een in huis!’ Dat geloofde de zware jongen niet. Jos werd naar boven gestuurd om de huisgenoot te halen. Die moest gewekt worden en kwam in zijn kaftan naar beneden. Hij sprak de gast in hun beider moerstaal toe. Die werd steeds timider [ik wist niet dat je ‘timide’ kunt vervoegen, of hoe heet dat ook weer]. Hij droop af, nu netjes door de voordeur.

Den Haag

Flash forward naar einde ochtend. Wat denk je? De zon scheen in de hofstad tussen de grijze en witte wolken! Ik had gewoon kunnen fietsen. Maar nee, in de middag gutste het weer, ik had hier goed aan gedaan. Ik had de sleutels van de flat van mijn broer mee, die zelf met vakantie is. Een ruim appartement van alle gemakken voorzien; dit is geen sobere kampeertocht meer te noemen. Ik kon nog net lunchen van het halfje volkoren van vrijdag uit Renkum. Toen sloeg de vermoeidheid toe: ik was om 5.30 u vanmorgen al gewekt door de haan van Greet en Jos. Dus een tukje op de bank en om 14u de stad in: Fotomuseum Den Haag, daar kom ik altijd graag. Mooie exposities van een Chinese fotografe rond de Grote Muur:

Door Xiaoxiao Xu

En een heel afwisselende reeks foto’s onder de titel School. Verliefd, verveeld, verslapen. Opnames van heel vroeger en nu, uit voormalige koloniën en in ons land. Zoals:

Sinterklaas op school in Volendam, 1906. Fotograaf onbekend.

Thee met cheesecake toe; gelukkig is er de laatste jaren meer te kiezen dan saaie appeltaart. Vervolgens naar het Haags Filmhuis om de gure late middag door te komen – want hard waait het hier aan de kust. Ik koos voor Lola, een Britse productie die tenminste niet 2 of 3 uur duurt, zoals veel cineasten tegenwoordig menen te moeten maken. Maar deze 80 minuten was me zelfs te lang, een dun speculatief verhaaltje over de toekomst kennen en daarmee het heden te kunnen veranderen. Ik ben eruit gelopen na drie kwartier.

Eerst nog wat eten, zei Likkepot – ik schreef het al eerder in dit blog. Thom, de vriend van dochter Molly, had me getipt dat Five Guys zo’n goeie hamburgerketen is. Daar liep ik langs, dus moest ik wel naar binnen. En inderdaad: alles heerlijk vers en goeie frietjes.

Nu weer terug op het honk voor de nacht. Zal ik Zomergasten gaan kijken? Nee, langdradig. Wel zin in de film over notaris Oranje, van kantoor Pels Rijcken. Dus tot morgen, trouwe lezer.