Mijn laatste reisdag. Weet je het zeker, vraagt de Interrail-app me. Je kunt met de Global pass namelijk niet door NL reizen, behalve als je op weg gaat of terugkeert. En het is de voorlaatste dag van de Pass, maar dat wist je al.

In Karlsruhe kwam ik rond 19u aan in het hotel, die duidelijk zijn kamerprijs verlaagd had, want dit was het meest luxe dat ik deze reis ‘beslapen’ heb, voor €72. Een bomvolle bar met luidruchtige drinkebroers en -zussen naast de ingang en een duur ontbijtbuffet, voor mijn standaard: €15. Ik was €4,5 gewend in Italiaanse barretjes. Dus: nee dank u, geen ontbijt dazu.

Even een drone gehuurd voor deze foto van het oude slachthuis

Ik zocht op internet naar de buurt to be in deze tussenstop, die alleen maar gekozen was om zijn plek op de spoorkaart: 6 uur treinen vanuit Locarno en vandaag 6 uur treinen naar huus. Dat is zo’n beetje het maximum wat deze mens per dag aankan of wil, heb ik gemerkt. Ik kwam uit bij het Alter Schlachthof, zo’n hippe vroegere broedplaats waar een theater, een jazzclub en verschillende cafés een eettenten moesten zijn. En zo’n vondst om met containers in grote hallen werkruimtes te maken:

Ik nam de tram erheen. En wat denk je, op zaterdagavond in een stad met 300.000 inwoners? Grote stilte op het terrein. Jazzclub dicht. Café had besloten party met witte polsbandjes. In het theater begon net een show, maar ik wilde nog eten, en bier drinken, uit halve literglazen. Daartoe moest ik weer van het terrein af en kwam bij Carls Wirthaus, een gezellige grote volle tent met eigen bier. En ik at er mijn eerste hele pizza, ver buiten zijn thuisland:

Dat doet een mens goed. ‘Wollen Sie noch ein Bierchen?’ vroeg de ober die zich om mij kümmerde. Geen 0,5 meer, maar een Nuldrei wilde er nog wel in. Terug in m’n kamer keek een halfuur naar Rosselini’s Roma citta aperta, die ik nooit eerder zag. Mooi verhaal tijdens de Duise bezetting van Rome, maar ik was te moe. Wel las ik nog de laatste bladzijden van de Italiaanse roman die ik eerder noteerde, De laatste zomer in de stad. Het loopt tragisch af, als ik dat voor lezeres en nicht Juul mag spoilen, maar dat doet het leven ook. Het voelt aan als een nouvelle vague-film en ik kon er regelmatig hard om lachen. Zoals deze dialoog:

‘Je weet toch dat je langzaam doodgaat van alcohol drinken?’

‘Ik heb geen haast…’

Vandaag in trein zou ik Rosselini’s meesterwerk verder kijken was het idee, maar nu ik de stal begin te ruiken heb ik daar het geduld niet voor, blijkt. Podcasts luisteren zoals BoekenFM over Roald Dahl en Carice en Halina over hun ervaringen met de male gaze van regisseurs, een tijd die nu (voor hen) ‘goddank voorbij is’. Verder kletsen ze veel over hun heus niet zo glamoureuze leven. Ik heb er na 1 aflevering wel genoeg van.

En nu noteer ik dit alles, zonder verplichte stoelreservering in de laatste Strecke van Hannover naar Deventer. Dat geldt ook voor de man naast me; we konden beiden gisteren geen plek meer boeken en hebben het er nu maar op gegokt. Morgen, officieel immers de laatste Pass-dag, schrijf ik nog een posting met terugblik en wat ik ervan geleerd heb.

Thee met taart thuis