Met rondom mij imposante Alpen als ik het station van Luzern uit ben gereden, start ik dit verslag van mijn alweer voorlaatste dag. Die bergen zijn er al sinds het begin van de etappe, en grotendeels in de zon, gelukkig.
Dat mooie weer was vooral van belang voor de tocht over de smalspooorbaan Centovalli, vanochtend vroeg gestart. Nou ja, om 8.35u reden we weg en het gestage stijgen begon direct. Een prachtige tocht, die een treinengek in de belendende coupé uit het raam hangend op video vastlegde. ‘È pericoloso sporgersi’ mummelde ik vruchteloos. Hij veerde behendig naar binnen bij elke beton-beton-betonpaal.
Terug naar gisteravond. Ik had geboekt in goedkoop hotel Internazionale in Domodossola, buiten het centrum. ‘Eerst maar wat eten’, zei likkepot, ondanks de late lunch in Milaan. Bij de pasticceria, waar ik een paasbrood Colomba kocht – aangezien Panettone alleen met kerstmis te koop is – informeerde ik waar ik een hapje kon eten. Want ik had wel een ongezellige pizzeria tegenover het station gezien, maar dat ging me te ver voor m’n laatste avondmaal, om in de paassfeer te blijven. Ze wezen me een hotel met goed restaurant, ik haalde de opvouwbare paraplu uit m’n koffer en kon kon nog een tafeltje krijgen om 19.30u. Een driegangenmenu voor €18 was snel bepaald, met cannelloni, vitello tonnato, een glas lokaal rood en een koffie, want voor een toetje had ik voor de verandering geen plek meer. Begin te vermoeden dat ik een paar pond zwaarder geworden ben, deze fortnight in Italy.
Het regende nog steeds, maar ik had besloten de 27 minuten naar het hotel te lopen. Dat bleek een onaangename tocht langs een provinciale weg langs het industrieterrein (geen verffabriek gezien van onder de plu), waar ik nog net niet door plassen rijdende auto’s werd besproeid. Toen kwam ik aan bij dit zakenhotel voor de tobberige handelsreiziger. Hoe was ik nu bij die personages beland? Bij de incheck een taxi voor morgenochtend 7.45 besteld en nee, geen ontbijt hier, dank u. De kamer had alleen vitrage, geen gordijnen, dus die ene keer dat ik wakker werd voor de seniorenplas, scheen het reklamebord van het hotel lekker naar binnen. Heb me hier niet over beklaagd vanmorgen; ze doen er toch niets aan. Een trieste aanblik van m’n kamer:
Dat ontbijt nam ik liever in een bar bij het station, want verse cappuccino bij deze start van de dag is me lief geworden. Hoewel ik thuis weer gewoon aan de thee zal gaan bij het ontbijt, wat ik al mijn hele leven gewend ben. Maar: When in Rome, do as the Romans.
Zoals hierboven al gemeld was het ‘trammetje’ naar Locarno een sensatie. Iedereen die instapte, deed dat met hoge bergschoenen en rugzak, dus ik was een vreemde eend. Die wandelaars stapten op een van de vele haltes uit, natuurlijk. Een paar plaatjes die de werkelijkheid geweld aandoen, zoals vaak met landschapsfotografie, zeker van een amateur.
In Locarno had ik gelukkig ruim de tijd voor lunchinkoop, want ik zou hierna 4,5 uur in een stoptrein naar Basel zitten. Meteen maar een koffie met pruimentaart, ik bleek verdorie wel weer bij de beste patisserie van de stad te zijn beland. Ondanks de talloze stops was dit ook een zeer mooie rit, die ik bekortte door naar het tweede uur *) van de film Conversation piece / Gruppo di famiglia in un interno (1974) van Visconti opnieuw te kijken, met de stemmen Burt Lancaster en Helmut Berger in het Italiaans gedubt. En een fantastische onuitstaanbare Silvana Magnano. Wat houd ik toch van die regisseur. Hij creërt hier een gelegenheidsfamilie in twee boven elkaar gesitueerde klassieke Romeinse appartementen. De traagheid van de film paste goed bij de voortgang van de reis.
Die 4,5 uur werd ruw onderbroken door de conducteur – ik was inmiddels overgeschakeld op een podcast De 100 vrouwen van Marcel Musters, met een mooi gesprek met actrice Thecla Reuten – die me meldde (de conducteur) dat ik voor Basel moest overstappen. Dat was kennelijk omgeroepen. Die haalde ik, maar in Olten, laatste stop voor Basel, kreeg deze trein pech. Iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden, met dit gloednieuwe tadellose materieel. Maar goed, overstappen maar weer en hopen mijn aansluiting naar Karlsruhe niet te missen. En dat lukte alleen maar omdat deze luxe Duitse ICE tien minuten vertraagd was. Anders had ik twee uur oponthoud gehad voor de volgende hsl weer zou rijden. Overigens biedt deze Duitse degelijkheid geen stroom om op te laden, de Wifi doet het niet en het water van de handenwas evenmin. Maar ze horen mij niet klagen.
Nu wacht mij de laatste nacht van deze Grand Tour, in het Achat Hotel van Karlsruhe. Zin in een groot glas bier!
*) Het eerste uur van de film zag ik in die grijze hotelkamer, gisteravond.
Lijkt me super toll die treinreis door de Alpen (ooit ook zoiets gedaan op een ander traject). Hier in de Abruzzese Apennijnen is ook een mooi traject over een smalspoor (waar ze tevens een oud treintje laten rijden, voor toeristen…), moeten we echt maar eens gaan doen. Kortom, je inspireert ons met je reisverhalen!