Reggio & Salerno

De hogesnelheidslijn bracht me vandaag in een kleine 4 uur van Reggio naar Salerno. Daar wachtte me een uiterst nette b&b een kwartier gaans van het station voor 47€. Salerno is het ‘eindpunt’ voor wie de Amalfikust afzakt vanaf Napels. Dat afzakken deed ik nog niet, en bewaar die ervaring voor november aanstaande, als ik met Nicoline drie weken in Napels ben (jawel, dat is het plan).

Overigens is die hsl/Frecciarossa hier in het zuiden een wassen neus: hij stopt behoorlijk vaak en gaat nooit sneller dan 160 km/u. Vermoedelijk omdat er niet is geïnvesteerd in aparte tracés voor deze dienst, wat in het rijke noorden natuurlijk wel gebeurde. Dat zal morgen wel anders zijn, als ik in 3u14 naar Florence zoef. Maar daarover later.

Terug naar gisteravond in Reggio, dinsdag 21-3 dus. Nadat m’n blogpost gepubliceerd was, kuierde ik naar een besproken tafel in Drogheria Culinaria, een moderne tent die zwaardvis op de kaart heeft. Je kunt met die link meekijken naar het menu: ik koos van de antipasti ‘STOCCO POMODORO PACHINO E CIPOLLA DI TROPEA’, een heerlijke vis-groentestoof, en van de secondi ‘INVOLTINI DI SPADA’, heel subtiel maar goed van smaak; ik kende involtini van vleesrolletjes, nog niet met de vlezige zwaardvis. Ik topte het zoetjes af met ‘TARTUFO AL BERGAMOTTO’, een lokale ijsspecialiteit. Twee grote glazen wijn, 75cc Pellegrino en een espresso, die hier gewoon caffè heet en voor €49 was deze man het heertje.

De tweedaagse b&b in Reggio was overigens de goedkoopste tot nu; €24/nacht. Daarvoor lag ik tussen lakens met pantermotief onder en opengeklapte slaapzak en stonk het ik de badkamer naar sigarettenrook. Die kwam uit in de naburige kamer waar de hele nacht de tv aan stond. Gelukkig viel dat lawaai goeddeels weg met een dichte badkamerdeur. Toen ik net als de dag ervoor om 7.30u opstond hadden de buren hoorbaar last van mijn gedouch, waarover ik geen wroeging voelde. Kort na 8 stond ik geschoren en wel bij de wasserij waar mijn spullen schoon een gestreken klaarlagen, voor €16. Bezorgd telde ik de onderbroeken en sokken na, wat de wasbaas deed opmerken: ‘Je bent hier in Reggio Calabria, je kunt ons vertrouwen.’ Beschaamd lachte ik terug. Ter verdediging van mijn handelen: sokken waren zo ‘plat’ gepaard, dat het leek of er maar 4-5 paar over waren, in plaats van de afgegeven 7. Vandaar mijn ongefundeerde onrust.

De tocht per nogal traag rijdende Rode Pijl naar Salento was zonder gedenkwaardige gebeurtenis, behalve dat ik er weer achter kwam dat Italië wel heel veel kust heeft. En niet altijd even mooi. Ook deze rit ging grotendeels langs de zee, vaak vlak langs het strand. Dit is natuurlijk geen vondst, maar een onvermijdelijke constatering. Tegen 14u kwam ik aan in Salerno, Campania. Het was er warmer dan in Reggio, 18*C. Mijn propere b&b bevond zich in een buitenwijk, op de zevende etage: Mini hotel Panoramic Rooms Salerno. De waardin gaf toegang en checkte me in via Whatsapp, en of ik maar even een foto van m’n paspoort wilde sturen toen ik binnen was. Daarna had ik nog de hele middag en avond om deze stad te verkennen, en hij kenmerkt zich net als Reggio door langerektheid evenwijdig aan de zee. Dus weer heel wat stappen gezet, inclusief de vroege ochtend in Reggio 14.000. De oude stad is steil tegen de bergen aan gebouwd en je klimt en daalt wat af om het te bekijken. De Duomo/cathedraal is zeer de moeite waard, vooral door zijn binnenplaats met klokketoren die Moors aandoet en het geweldige vloermozaïek:

Daarna trof ik pijlen aan naar Giardino della Minerva, een botanische tuin. De pijlen waren niet alijd even duidelijk, dus ik liep een paar keer verkeerd, steil omhoog en weer terug. Toen ik eindelijk voor de poort stond, trof ik een bord: gesloten wegens restauratie, wat vaak het geval is in dit land. Had ik dat kunnen weten? Ja, als ik de website van de Giardino had bekeken. Zo doorkruiste ik echter vrijwel de hele oude binnenstad, en wist op welk terrasje ik om 17u een biertje wilde drinken, tegenover de Duomo. Ze hadden daar vandaag ook nog als Promo-dag uitgeroepen met Peroni-pils voor een euro. Die promotie leverde behalve mijn twee gekochte flesjes nog 3 andere alcoholisten als klant op – dat zullen ze vaker doen, zo’n promotie. Aldaar las ik verder in de roman die ik gister al noemde en me zeer bevalt De laatste zomer in de stad, schreef een eerste versie van deze blogpost en zocht een restuarant/trattoria/osteria in de buurt op de maps-app. Het werd: Osteria Dedicato a mio Padre en dit is echt het beste waar ik deze reis at. Nog beter dan Trattoria da Me in Bologna, omdat het rommelig is, een familiebedrijf met lieve, hartelijke medewerkers en gewoon heerlijk verzorgde en smakende gerechten. Als je ooit in Salerno komt, ga hier beslist eten. Kijk maar eens naar het voortje:

Of de zwaardvis die ik me ook hier liet smaken:

Om maar niet te spreken over – o ja, juist wel – het toetje:

Voldaan keer ik terug naar mijn kamer, alwaar ik dit bericht afrond. Morgen zoals gemeld zoef ik in 3 uur de 600 km naar Florence, een stad die al door veel eerdere bezoeken bekend is en die ik dit keer links had willen laten liggen. Maar bij Cursiefjes in de Kroeg, een boekenweek-evenement in Deventer, vertelde schrijfster Mira Feticu dat haar favoriete bibliotheek in de hele wereld was: Biblioteca Laurenziana, in Florence. Dus daar moet deze boekenwurm heen! Je leest er morgenavond over, of wanneer je daarna dit blog raadpleegt. Buona notte!