En dat is gelukt, aankomen in Florence in ruim drie uur met de Frecciarossa uit Salerno. In de trein al voorbereid natuurlijk: ik had een ‘cel’ in een klooster gereserveerd, met rustige tuin was de aanbeveling. Maar voor ik me daar meldde wilde ik eerst naar het Palazzo Davanzati, een Renaissance-woonhuis uit de dertiende eeuw. Ik deed dat met rolkoffer en al, want het was maar tot 13.50u geopend vandaag.

Dat varkentje had het museum eerder gewassen: ik kreeg een hangslot om de koffer in een grote kooi op te bergen, op de entresol van het huis. Hoewel ik vrij vaak in deze stad geweest ben, herinner ik me geen bezoek aan dit stadspaleis. Maar weet jij alles nog van veertig jaar geleden? Hoe het ook zij of ware, het is een prachtmuseum. Ik ben in steden altijd op zoek naar historisch ingerichte huizen, omdat ze het leven van destijds enigszins voorstelbaar maken. En omdat je er in een klein uur weer uit bent. Probeer dat maar eens in de Galeria Uffizi. Wat bij het betreden direct opvalt is de hoogte van de begane grond, zie foto hieronder. Maar, als je naar 3-hoog doorloopt, wat men aanraadt, merk je dat elke verdieping vijf meter hoog is. De handelsfamilie Davizzi liet het breed hangen.

Maar wat een smaak had men toentertijd, kwam er begin vorige eeuw aan het licht toen de witgekalkte muren werden onderzocht. Hieronder één van de vele voorbeelden, uit de Papagaaienkamer. Zeer de moeite waard, dit stadspaleis.

Kruisjetik in de Renaissance

Het tweede doel onthulde ik gisteren al, een bezoek aan de ‘mooiste biblioteek ter wereld’ volgens Roemeens-Nederlandse schrijfster Mira Feticu. Ook dat deed ik nog met rolkoffer, anders moest ik te veel heen en weer lopen. Zij het dat ik eerst een salade en een half stokbrood kocht en oppeuzelde op het plein ervoor. De bibliotheek ziet er van buiten niet heel open en lichtinlatend uit, maar voor het behoud van al die oude boeken en documenten is daglicht natuurlijk niet bevorderlijk, kennelijk wisten Michelangelo Buonarotti en de zijnen dat ook al:

Biblioteca Medicea Laurenziana

Dit keer had ik de openingstijden goed gecontroleerd van tevoren, tot 17.00 u vandaag. Maar bij het kaartjesloket voor de naburige kapel kon ik geen toegangskaart voor de bieb krijgen. Die is niet open voor publiek, vertelde de portiere. ‘Maar ik wil studeren!’ riep ik nog. Dat kon ik met die koffer niet waarmaken – ofschoon er wel de laptop in zit waar ik dit op schrijf. Wat een deceptie. Jullie en vooral ik moeten het met de plaatjes van de website doen…

De vestibule
Rotunda voor boekencollectie van Angelo D’Elci (1818)
De leezaal; lessenaars ontworpen door Michelangelo

Toen maar door naar het klooster, waar een angstig kijkende non mij opendeed en de steutels gaf. Morgen vanaf halfacht ontbijt, wilde ze nog wel kwijt.

En nu, om 16.00u? Eerst maar eens rusten in mijn celletje, daarna zie ik wel weer.