Calabria en Aspromonte

Calabria blijkt een heerlijke stad, rauw maar met vriendelijke mensen en schitterend gelegen aan de Straat van Messina, die Siciliaanse stad die je zelfs bij zware bewolking ziet liggen.

Vandaag had ik volgepland met:
– 8.00u wasserij zoeken die m’n ondergoed en twee overhemden morgenochtend schoon kan hebben (gelukt!)
– 8.30u Ontbijten in een van de vele barretjes (lukt altijd)
– 9.00u Bezoek aan het Archeologisch Magna Greca museum, waar de twee bronzen Griekse strijders sinds 1972 staan
. 11.00u Vertrek van de bus naar Gambarie in het natuurgebied Aspromonte (zie posting van gisteren waarom)
– 12.30u Aankomst in Gambarie, lunch
– 13.30u Stoeltjeslift naar de top
– 16.00u Bus terug naar Reggio
– 17.30u Aankomst bij station, daar stoelreservering voor de hsl (Frecciarossa, Rode pijl) voor morgenochtend kopen
– 18.00u terug in B&b-kamer – die ik dus voor 2 nachten heb geboekt – en deze blogpost schrijven.

De werkelijkheid

Als je al moe wordt van bovenstaande lijst lezen, ben je afgepeigerd als je hoort hoe het echt ging. De eerste vijf punten zijn volgens plan gegaan. Het museum dwingt je om, terwijl de attractie op de begane grond staat, op twee-hoog te beginnen met de vitrines vol opgravingen. Maar dat is geen straf, wat het vaak wel is in Italiaanse musea, die je onafzienbar volle uitstalkasten met elke vondst laten zien. Hier niet: heldere ingehouden opstelling, met bijvoorbeeld een gefingeerd graf met botten en alle meebegraven wapens en sierraden erbij gelegd. En alles Italiaans-Engels toegelicht. Toch drentelde ik na een uurtje graag naar de klimaatbeheerste ruimte met luchtsluis, waar je een paar minuten moet wachten tot de tweede deur opengaat. Maar dan zie je de Krijgers van Riace staan, met viriele lijven in krachtige pose.

Vervolgens liep ik in een goed halfuur langs de boulevard en deels op het kiezelstrand naar het stationsplein, waar de ‘Pulman’ zou vertrekken. Inmiddels wijs geworden vroeg ik bij een kapper welke tabakszaak buskaartjes verkoopt en nam daar een koffietje bij (niet bij de kapper, bij il tabacchaio). Anderhalf uur in de bus was genieten van de uitzichten door het vieze raam, de haarspeldbochten en de uiterst smalle wegen hoe hoger je komt. Gambarie ligt op 1300 meter, dus de diesel moest hard werken. Gezien de naam Aspromonte/Scherpenberg had ik puntige bergen verwacht, maar dit gebied is duidelijk een veel ouder gebergte. Dat weet ik nog van Fysische Geografie op het vwo: jonge gebergten zijn puntig (Alpen), oude zijn bol, afgetopt.

Eenmaal in dit wintersportdorp aangekomen kwam de ‘klap’: de stoeltjeslift was onttakeld en zelfs de kabel waar de stoeltjes aan hangen was weg! Een trieste aanblik. Mijn reisgids uit 2007 meldt dat hij ’s zomers ook operationeel is om wandelaars omhoog te brengen. Ja, een oude reisgids, maar het gaat me vooral om de oude, nooit veranderende informatie en ik check via internet of er zaken anders zijn. Op internet ‘bestaat’ de lift, dus had ik geen argwaan.

Wat nu? Direct met dezelfde bus terug die na een kwartier omkeerde? Nee, eerst lunchen en dan een wandeling door de omgeving van het dorp maken. In de enige bar die open was, bestelde ik een broodje met schapenkaas en warme groenten, verrukkelijk. En een biertje erbij, voor de schrik. Tijdens die pauze veel vergeefse tijd besteed aan het laden van de route van een wandeling van negen kilometer die ik vond. Ik had er wel drie apps voor nodig en nog deed ie het niet, merkte ik toen ik op pad ging, met een extra flesje water. Toen maar op de goede hoop het dorp omhoog uitgelopen en een onverhard bospad gekozen. Ik prentte me goed in hoe ik liep voor de terugweg. Pas na een halfuur bedacht ik dat ik de route had kunnen opnemen in de onvolprezen stafkaarten-app die ik ooit kocht: Topo GPS. Te laat dus, blijven opletten. Ik kwam een boswachter tegen die waarschuwde voor vallende takken. Een loze kreet vind ik dat altijd, net als dat verkeersbord van vallende rotsblokken. Onderweg werd mijn route wel begeleid door de rood-witte Grande Randonnee-markeringen als op onderstaande foto. Als ik die zie, moet ik altijd aan mijn niet-meer-levende moeder denken – die tot op hoge leeftijd routes van deze Europese wandelpaden liep, met vriendinnen het Pieterpad bijvoorbeeld.

De zon kwam door en na drie kwartier besloot ik om te keren, maar eerst te pauzeren aan een picknicktafel die ik zag. Op de grond lagen twee maretakjes, waarvan ik de mooiste, grootste opraapte. Aan de tafel met bemoste banken las ik een kwartiertje in het nieuwe boek waar ik in begonnen ben*.

Ik vervolgende mijn weg. Een pijl wijzend naar Gambarie bracht me af van mijn plan om dezelfde weg terug te nemen. Oef, wat een risico nam ik daar. En de weg werd onderbroken door een wild stromend beekje. Dit soort obstakels had ik op de heenweg helemaal niet gehad, zou ik omkeren, bedacht ik?

Nee, onzin. Ik kwam er nog vier tegen, waar ik ook met omtrekkende bewegingen over smalle secties heen sprong. Alleen: de pijlen naar Gambarie waren er niet meer. Paniek. Nu kon ik me echter verlaten op genoemde app Topo GPS, waarop het dorp vlakbij schitterde door aanwezigheid. Omdat die stafkaart elk bospad toont, kon ik snel en doelmatig na anderhalf uur het dorp weer bereiken, waar ik nog drie kwartier over had voor de bus weer vertrok. In dezelfde bar een kopje thee besteld, en toegejuicht over mijn maretak – vischio in hun taal – die heel zeldzaam zijn, aldus een van de juichers.

De bus terug was minder spectaculair, hoewel we bijna en tegemoet komende bus ramden. De stoelreservering voor morgen naar Salerno is ook gemaakt en het is nu 19.00u. Nog te vroeg om te gaan dineren. Dat was gisteravond overigens wel een succes, heb je kunnen zien aan mijn gebruik van een hip ‘Verhaal’ in deze site: foto met onderschrift van de antipasto en de primo (een secondo piatto kwam niet, meteen door naar de dolce; cheescake met bosvruchten). Losse plaatjes doe ik maar niet meer hier, die nieuwlichterij voor mensen van weinig woorden. Geef mij maar dit geleuter. De vraag is nu waar over een uur of anderhalf te gaan eten. Zelfde Cantina della Suocera als gisteren omdat het zo goed beviel, of op zoek naar zwaardvis in een andere tent? Dit is de cliffhanger…

*Gianfranco Calligarich – De laatste zomer in de stad – eindelijk een toepasselijk boek voor deze reis