Ja fijne volgers – zonder wie ik dit minder goed of niet zou volhouden – gisteravond laat kreeg ik dit blog niet online. Reden: ik wilde video’s met jullie delen, en dat vond de Vodafone hotspot niet goed. Toen liep alles vast en ben ik gaan lezen – Hamnet nu halverwege – en slapen op het mooiste plekje dat ik ooit besliep:

Aan de Weser!

Maar nu terug naar zondagochtend en de tekst die ik gelukkig nog wel heb:

Dit is de mooiste dag tot nu. Wat een prachtige natuur biedt het mythische Teutoburgerwoud! Het begon natuurlijk met een zondags ontbijt:

Scrambled, not stirred

Maar toen begon het grote werk. Goed uitgerust gestart en het ging voorspoedig! Een geplande koffiepauze in Augustdorf viek in duigen: geen café open en de bakker had net z’n koffieautomaat schoongemaakt. Gelukkig maar, want het keek me niet te zuipen. Door naar Detmold, waar Eiscafé Europa een heerlijke doppio macchiato serveerde. Dan maar meteen een chocoladeijs erbij, dan kan ik er weer twee uur tegen. Onderweg kwam ik het eerste bord tegen dat bewijst dat ik echt de R1 volg:

Pan-Europees, sicher

De lunch kon zo uitgesteld tot 14.00 uur, maar voor je weer gaat denken dat dit alleen maar over consumeren gaat: juist het feit dat ik de R1 verliet om te lunchen, kwam ik deze rotsformatie tegen:

Externsteiner bij Horn

Voorwereldlijk, oder? En daarom waten er ook de onvermijdelijke hippies aan het trommelen – ik ga nu voor ‘t eerst proberen video te plaatsen:

Dat duurt dus een uur en breekt dan af, geen doen.

(2 dagen later aangevuld) Jippie! je kunt bedoelde hippie-video nu bekijken.

Ik had flink geklommen met de e-bike, waardoor de accu snel leegliep. Zo snel, dat er minder km’s op de voorraad stonden dan de tocht nog nodig had. Hoog tijd voor lunch/met-uurtje-opladen in Horn. Twee kopjes thee en een hoofdstuk Hamnet later kon ik weer verder.

Toen was het nog 2,5 uur naar het doel voor de dag, maar kijk eens wat een natuurschoon in het Teutoburgerwald onderweg:

Het moderne houtvesten: lekker laten rotten

Het was dus een heel afwisselende tocht door bossen en velden, bergje op en af en de aankomst in Höxter deed mee bewonderend ‘Kijk nou toch eens!’ roepen tegen niemand in het bijzonder. Ja, je ontwikkelt rare gewoontes in je eentje. Maar kijk jij dan eens:

Der (die?) Weser bei Höxter

De tent was lekker opgedroogd in de garage van het hotel, en snel weer opgezet. Een vriendelijk Duits echtpaar in een caravan, die daar al 19 jaar staat, vroeg ik om een goed restaurant in de stad, maar dat wisten ze niet. Ze adviseerden een pizza op de camping te eten, maar ik maakte duidelijk dat de avond m’n enige kans was het stadje te zien – morgenochtend weer door immers.

(2 dagen later toegevoegd) De filmpjes zijn alsnog te bekijken van het tentinterieur en het uitzicht op die Weser!

Ik belandde in het mooie vakwerk-centrum in restaurant Am Landsknecht, kort na een stortbui die ik op de plee van de camping doorbracht. Het personeel was snauwerig en niet blij met mijn klandizie: ‘Veel gerechten zijn ‘uit’, maar we weten niet wat er nog is, kijkt u maar op de kaart wat u wilt.’ Zelfs een bier moet ik aan de teek bestellen, ze kwamen niet op het idee dat ik dorstig was. Het werd een Augustiner Edelstoff 0.5l. En zowaar had men mijn eerste keuze van de kaart: Schweinshaxe met heerlijke zachte zuurkool en Knödel – zie daar:

Tegen het einde van mijn maal raakte ik aam de praat met het paar aan de tafel naast me: Hilde en Bart uit Lille, in de Vlaamse Kempen. Teruggekeerd naar de Weser omdat het hier zo schoon is, en dan bedoel ik hier de Vlaamse betekenis. En ik geef hen gelijk, zoals je al weet. En prettige kennismaking en weer twee volgers van dit blog erbij!

Tot hier: het is al 11.44 op maandag en ik heb nog maar een uur gefietst. Back on track!