Tour d’Allemagne met een echte rustdag! Je gaat je zowaar een wielrenner voelen. Het heeft me goed gedaan. Het shabby hotel heeft wel een Frühstückraum, maar blijkt geen ontbijt te bieden, dus op naar een Bäckerei in de hoofdstraat. Een gekookt ei bij de broodjes, kaas en vleeswaren plus een Rosinenschnecke, en Pietertje kan zijn geluk niet op.

Dit dreigt een foodblog te worden en dat was niet de bedoeling. Feit is wel dat je van goed eten opknapt en je jezelf ermee kunt belonen. Culinair is Paderborn top, kan ik vast voorspellen – als je de juiste plekken weet te vinden. En daar had ik de godganse dag voor.

Maar eerst: de lichamelijke ontspanning. Na 4 dagen fietsen was m’n lijf toe aan verzorging. Een uur geboekt bij een Thaise massage bracht dat; vrijwel elke spier heeft ze beroerd. En voordat trouwe lezers nu denken dat er dan vast wel een happy end aan vast zat: neen. Geen erogene zones. Zo’n Haus was het niet & daar was ik ook niet op uit. Herboren liep ik naar buiten, dat dan weer wel. Je krijgt geen foto van de Thaise, dat dan weer niet.

Toen de cultuur: bezoek aan Schloss Neuhaus, waar eeuwenlang de prins-bisschoppen de scepter zwaaiden. Een voor mij nieuwe combinatie van wereldlijke en geestelijke macht, maar (don’t) trust the Germans. Ik zag er dit zilveren couvert met dito bord en vroeg me af of dat nou lekker eet, van een silver plate? Vast wel, hoewel je je dan natuurlijk al gauw tweedst gaat voelen, dat het geen gouden bord is. (Ja, ik volg Tokyo 2020 marginaal).

Smaakt het?

Het was koffietijd. Ik fietste naar de Dom en onderaan de toren was Heinrich’s Café, met nog 1 van de 6 tafeltjes vrij. En toen was een jonge vrouw me voor en nam haar plek in. Ik riep nog vruchteloos ‘Leider zu spät!’. En zette m’n fiets vast en vroeg haar of ze bezwaar had tegen het delen van het tafeltje. Dat had ze niet, en de ober mummelde nog dat het eigenlijk nicht gestattet ist, maar maakte er geen punt van. Mijn Tischgenosse bleek West-Vlaamse, post-doc aan een Waalse unief. Ook nog computationele taalkunde, dus ik kon doen of ik daar enig verstand van had. We wisselden wat ervaringen uit en ze ging na een half uur terug naar haar logeeradres, om gastheer en -vrouw te wekken. Leuk om weer eens iemand te spreken na 4 dagen zonder gekout. We zaten hier dus, onderaan de Domtoren:

Schaarse tafeltjes van Heinrich’s

Een uur rondgelopen door een mooie binnenstad (niet door Geallieerden platgegooid?!) en toen zat ik er weer, want tijdens de koffie had ik al heerlijke bordjes voorbij zien komen. En zo was dat inderdaad, zowel hartig als zoet, met een goed glas Riesling Müller Thürgau dazu, koffie toe. (Foodblog!)

Wat ik algemeen constateer: je gaat je in 24 uur een beetje ‘thuisvoelen’ in een stad als deze. Je fietst dezelfde routes van en naar de binnenstad en komt erachter dat er een fraai stuwmeer in de Pader is aangelegd:

Midden in de stad!

En nog was de middag niet om. Het Stadtmuseum wachtte nog op me, maar daar liep ik vlot doorheen. Een schuldbewuste video over de in Kristallnacht 1938 door nazi’s en volgelingen vernietigde synagoge maakte de meeste indruk.

Even bijkomen in de hotelkamer voor het weer etenstijd is. Netjes schoongemaakt, een meevaller. Diner is bij Plaza in het centrum. De ober waarschuwt dat het lang – wel een uur – kan duren, en dan valt 40 minuten heel erg mee – vooral als je deze tekst zit te schrijven. Eendenborst met rote bietenpuree en appel: heerlijk! Een lemon curd en koffie toe. And so to bed. Till tomorrow!