Zürich-Bologna

Beginnen bij het einde: mijn Nicoline houdt er niet van, maar ik wel. Ik ben vanavond in Bologna beland in een simpel maar gezellig B&B met drie kamers voor vijf gasten totaal in klassieke stijl ingericht. Het is nu 20.00 uur en ik lig op het bed bij te komen van de reis, die uit de hogesnelheidstrein van Milaan overging op een gehuurde fiets uit het centrum van de stad, maar wel 37 minuten lopen van het station. Dat hebben de Italianen nog niet begrepen; dat je in elk geval bij het station een fietsverhuur moet openen.

Ik liep met mijn rolkoffer door de stad, onder eindeloze overwelfde zuilengalerijen en kwam aan bij het middelbare paar dat Bologna Bikes bemande. Ze zagen mijn grote koffer en keken me vragend aan: hoe wilt u die meenemen? Ik in mijn beste Italiaans ratelde ik dat ik hem achterop wilde vasthouden, maar dat vonden ze niks. De vrouw woonde vlak bij mijn albergo — dus een stel zal het wel niet zijn — en kon hem wel op de scooter tussen haar benen klemmen. Nee hoor, dat paste niet. Toen haalde de man een handvol elastieken haken tevoorschijn en begon de koffer vast te zetten. Ik had er geen fiducie in, maar moedigde hem toch aan: ❛Provare!❜ En ja hoor, hij kreeg hem stabiel vast, kijk maar naar de foto:

In 20 minuten fietste ik naar de B&B, waar de gastvrouw me niet de eenpersoonskamer bood, maar een met een huwelijksbed, zo noemen ze het hier: matrimoniale. U heeft geluk, Fortuna, riep ze eerst, maar toen ik eenmaal de rondleiding had gehad en instructie waar de fiets vannacht mag staan, kwam ze terug om te melden ik morgen verhuis naar de eenpersoonskamer; ik heb namelijk twee nachten geboekt om de stad een beetje te leren kennen.

Terug naar vanochtend…

Om het verhaal rond te maken nog even vanaf het begin van de dag: het luxebeestje heeft redelijk geslapen in zijn privé-couchette; circa ruim vijf uur bij elkaar. De treinstewardess wekt me om 4.45 uur bruut tikkend op de ruit: wat voor ontbijt ik bliefde. ‘Geen? Ook geen koffie?’ ‘Nein, danke.’ Ik sliep liever nog even door tot 6.00, en dat lukte. Trots hoorde ik haar rond die tijd op de gang roepen dat we exact volgens dienstregeling om 6.20 in Basel zouden aankomen. Snel kleedde ik me aan en poetste de tanden. In Arnhem had ik al gezien dat een deel van het treinstel hier zou achterblijven, en aan de lange rij op de gang voor de uitgang te zien leek het erop dat de slaapwagons dat waren.

In Zürich om 8.00 wachtte mijn zus me liefdevol op het perron op. Ze nam me mee naar de wekelijkse boerenmarkt aan het meer, waar de Swiss franc niet een daalder waard is, zoals in NL. Wel de heerlijkste exquise groenten gezien. Met tram naar haar huis, waar ze me een fijn ontbijt serveerde. Na anderhalf uur kreeg ik nog een lichte Zwitserse lunch ingepakt mee en moesten we alweer in de tram terug naar het Zürichse Hauptbahnhof, want de trein naar Milaan wacht niet. Nog een goed Italiaans koffietje op de valreep en daar ging ik zitten:

In Milaan had ik twee uur overstaptijd, dus aan deze stad kan ik even ruiken. Ik heb Galleria Vittorio Emmanuele Due bekeken; ik was er in 4 minuten met de metro. En de Duomo plus de Scala van buiten: het operatheater had ik wel even in gewild, maar daar waren alleen rondleidingen en zoveel tijd was er niet. Wat me opviel: die Galleria is aangeboden aan de Italiaanse koning door de Milanezen. Daar steken de Amsterdammers nogal bleek bij af, met hun Gouden Koets aan Willemien in 1898!

Nu de schoenen weer aan en de stad in: naar de Cantina Bentivoglio met een jazz-optreden en lekkere hapjes plus wijn bestellen in deze culinaire hoofdstad van Italië. Tot morgen!