Antieke kunst en moderne fotografie waren tot nu toe (18.00 u) de hoogtepunten van vandaag, verdeeld over de ochtend en middag. Maar eerst terug naar gisteravond, toen ik jullie achterliet voor mijn tocht naar Cantina da Bentivoglio voor een laat jazz-diner.

Het expliciete doel van de fiets ophalen met de koffer was, dat ik er des avonds over kon beschikken: ik wilde nog uit kunnen en als rechtgeaarde NLer doe je dat op de fiets, zeker in een grote stad als deze. Regen hing in de lucht toen ik op de heerlijk lichte fiets stapte. En even later barstte het in alle hevigheid los. Toen liet het voordeel van de eindeloze galerijen langs vrijwel alle straten van het centrum merken: ik kon daaronder schuilen en toch doorfietsen. Het was om 21.00 u al niet zo druk meer, dus kon ik een aardig vaartje aanhouden, soms verstoord aangeblikt door een Bolognees.

Athena Lemnia

Toch nog behoorlijk nat geworden kwam ik aan bij het etablissement: een restaurant op de begane grond met een jazz-kelder erachter met ook allemaal eettafeltjes. Er was er nog een voor me beschikbaar, gelukkig — geen top-combo op het podium blijkbaar. Maar ze speelden verdienstelijk en waren een fijne begeleiding van de lichte maaltijd die ik bestelde: een smakelijk bordje pasta met vis, een half flesje lekkere Toscaanse witte wijn, een fles Pellegrino, een verrukkelijk chocoladetaartje met room en géén koffie: het was inmiddels 23.00 uur. Tussen de gangetjes door las ik op mijn e-reader verder in Razorblade tears van S.A. Cosby — geen familie van Bill voor zover ik weet. Een ijzersterke literaire thriller van deze Amerikaan die sinds kort ook in NL bekendheid verworven heeft. Het leest als een goede tv-serie, waar je steeds verrast wordt door het volgende hoofdstuk. Het restaurant is zeer gewend toeristen te ontvangen; elke ober sprak me in het Engels aan, wat ik maar zo liet. [Toch ga ik vanavond in de Trattoria wel melden dat ik Italiaans prefereer, dat helpt me ook te oefenen immers.]

Terug in mijn kamer viel in als een blok in slaap, na die korte nacht in de Nightjet begrijpelijk.

Vanochtend was de eerste missie: een nieuw neuskussentje voor mijn bril scoren bij een opticien die mijn Deense merk verkoopt. De eerste zat in mijn straat, maar was net met een oogmeting bezig; of ik vanmiddag terug wilde komen? Nog verder de buitenwijk in gefietst en daar was een Italiaanse met hippe bril die het euvel kosteloos herstelde: in aanschaf zijn die brillen duur, maar je hebt er wereldwijd goede service mee.

Terug naar de binnenstad begon de zon te schijnen; het vakantiegevoel nam hand over hand toe! Direct naar het Piazza Maggiore gefietst, en in de zon cappucino gedronken en even met Nicoline gevideobeld. [is dat een bestaand woord?]. De tegenoverliggende basiliek van Sint Petronio: de onderste helft van de gigantische gevel in wit marmer, de bovenste helft baksteen. Mijn heerlijke tongue-in-cheek reisgids op Kindle schaart dit feit onder de aard van de Bolognezen: een spoor van onafgemaakte werken. En hun mentaliteit van Neem me maar zoals ik ben.

Deze Neptunus neem ik graag zoals hij is, met zijn wulpse secondantes beneden.

In het Museo Civico Archeologico zag ik de (gelukkig) verlengde expo De Schilders van Pompeï – prachtige originele fresco‘s en reliëfs. Een aansporing om naar de bron daarvan bij Napels te gaan, maar niet tijdens deze reis. Dat bewaar ik om samen met Nicoline te doen.

De 3 Gratiën in Pompeï

De lunch was een misser: je kon aan het buffet een bordje koude broccoli-pasta aanwijzen en dat zetten ze dan in de magnetron voor je. Jammer. Hoe het verder ging zal ik morgen noteren: En nu naar bed, om met Annie Schmidt te spreken.