Met de kennis van nu — 04u35 op dinsdagochtend, dag 4 — kan ik noteren dat mijn flegmatieke inborst me weer eens in balans heeft weten te houden. Want wat een dag was dat, die maandag. Of het goed afgelopen is, houd ik nog even voor me. Zo leef je het beste mee. Natuurlijk kun je nu snel onderin deze pagina zekerheid zoeken, dat is up to you.

Wat doen in Bologna bij regen.

Allereerst het weer. Zo belangrijk als je op reis bent, en je hebt er geen invloed op. De weerapp voorspelde de hele dag door miezer, met af en toe een echte bui. Het was andersom. Nic stelde voor om de fietsverhuurder te melden dat we ervan af wilden zien. Ik wilde niet geloven dat het zo langdurig nat zou zijn. Ik herinnerde me wel vorig jaar hier, toen het ook met bakken uit de lucht kwam, zij het niet de ganse dag. En ook dat ik me toen — op weg naar een jazzkelder — lange stukken op de fiets onder de galerijen verplaatste.

Dat is, vrees ik, de reden voor de aanleg van al die arcades: niet om je tegen de zon te beschermen, maar tegen de regen. Daar zwijgt elke reisgids over. Dat is maar slechte publiciteit.

Derhalve we vouwden we ieder onze paraplu open en liepen naar mijn adres van maart 23. De hartelijke man wist nog wie ik was, en vertelde dat april hier altijd onzeker is. Ik moest denken aan die dichtregel van Eliot — van wie wordt gefluisterd dat hij zijn tweede initiaal ‘S.’ alleen maar hardnekkig hanteerde om te voorkomen dat zijn naam achterstevoren ‘toilet’ las. (Ja — nu kun je hier nooit meer niet aan denken, voorspel ik je.)

De 1e regel uit dit citaat dus.

Hij — de fietsenman — was hier zelf ooit op 5 mei getrouwd en toen sneeuwde het. Dus wat zeurden we nou. Zeurden wij? Nee hoor. Optimistisch doken we na 60 meter fietsen de tweede de beste koffiebar in.

Er was dus een dagbesteding nodig met veel binnen-zijn. Ik had in de B&B al opgezocht welke musea en kerken wel open zijn op maandag, en dat waren er bitter weinig. Deze wel: we schoven aan in de lange, vrij onbeweeglijke rij voor de kassa van het Archiginnasio, waar een Renaissance-snijzaal en een mooie aula te zien waren. De anatomische leszaal was volledig platgebombardeerd geweest in 1944, en vijf jaar later gereconstrueerd; nog wel met veel van de originele houten standbeelden van grote medici als Hippocrates.

Ga maar vast liggen, lijk.

De aula was wel origineel en bracht daardoor meer historische sensatie.

Aula met wapenschildjes van alle geleerden.

De bibliotheek zelf was niet toegankelijk, maar Nic maakte een foto zonder de tralies die ons de toegang versperden. Daardoor lijkt het of je er in staat, nietwaar:

Maar toen begon het vruchteloos zwerven door de stad. We hadden de fietsen al voorlopig afgedankt, want lopend word je minder nat. Een paar kerken was nog wel open en boden meer warmte dan buiten. Zo zagen we het prachtig gefrescode leven van Santa Cecilia — foto’s nemen verboden. Ze was stapelverliefd op heidense Valerian en hij liet zich bekeren om te kunnen trouwen.

Detail van een van de fraaie fresco’s — eerlijk gekopieerd van het web.

En toen wist ik nog een best wel gek museum dat open was volgens Maps en mijn reisgids. 17 minuten lopen door de universiteitswijk, op zich al leuk. Museum van de vergelijkende anatomie, met, volgens die Bradt-gids, skeletten van talloze dieren met kettingen aan de wanden bevestigd — which does make you wonder what they get up to after dark. Zo’n beschrijving is genoeg voor mijn nieuwsgierigheid. We liepen het eindje, maar nee hoor: maandags gesloten. Hetzelfde gold voor verschillende kerken waar we vergeefs aan de deuren rammelden.

En de regen bleef maar vallen. Nic opperde: dan maar naar de film. Er draaiden zowaar verschillende zonder nasynchronisatie, dus ik koos voor Civil War om 18.00 uur; daar had ik een positieve recensie van gelezen. Laten we er vast heen fietsen en dan een kop thee drinken, stelde ik voor, want we waten flink verkleumd door het kille water uit de wolken. Bij een café om de hoek van de bios zetten we onze fietsen vast. Eenmaal aan ons tafeltje met de persoonlijke theepotjes tastte ik mijn zakken en tas af naar het onmisbare verlengstuk: de smartphone. Nergens. O ja: hij zat in een tasje met leesvenster op het stuur van mijn fiets. Even teruglopen.

Nee.

Nee?

Nee!

Weg.

Gestolen?

Kon niet anders. Nog 3 keer gespeurd door ons beiden afwisselend, maar no cigar.

Ik belde — met Nics foon — de provider in NL om de SIM te laten blokkeren. En kreeg direct een ‘gratis, voor de schrik’ eSIM, dan hoef je die niet per post te laten komen. Ik zocht een iPhone dealer in de buurt en net aan de overkant van de stadsring was er een die er flink wat refurbished te koop had. ik koos een 12 Pro (een 13 was gestolen) voor € 529. Zondegeld, maar wat moet je. Daarna naar de film, die een USA schildert die ‘zomaar waar zou kunnen worden’ met staten die tegen elkaar strijden en een president in het nauw. Ik vond het een spannende, gewelddadige, onderhoudende en soms ongeloofwaardige film, maar Nic naast me zou eruit gelopen zijn als ze alleen was. Ik stelde voor mee te gaan, maar ze zat hem uit. We sjokten door de regen naar de fietsen. Nic keek tegen beter weten in nog een keer in het hoesje op mijn stuur. En wat zag ze oplichten: het scherm van m’n foon! Wat was hier gebeurd?

De enige versie van de gebeurtenis die standhield in onze gesprekken hierna, was de spijtoptant-dief. Hij had gezien dat mijn fiets al die uren was blijven staan en kon niets zonder mijn pincode dan wel unieke aangezicht. En dat zeg ik zonder eigendunk. Hij of zij moet medelijden hebben gekregen.

Nics versie — een groot samenspel van dief en winkel om mij op te lichten wilde er bij mij niet in. Dan zat zeker die niet-onknappe studentessa ook in het complot? Toen ik Nic riep dat we de fietsen bij de bios zouden zetten, antwoordde deze twintiger namelijk in onvervalst Noordnederlands: ‘Dat kan ook daaro.’

Blij was ik wel: we gingen direct uit eten in een sympathieke wijnbar met goede pasta’s en taarten. En dito wijn, om maar niet te spreken over de grappa scuro die hij schonk. Ik schrijf er wel over.

Flink aangeschoten fietsten we met grote omweg naar ‘huis’; een flinke heuvel op en weer terug af, want daar moesten we niet wezen. Al die tijd in de fikse bui die al de hele dag aanhield.

Vanochtend de provider weer gebeld om de SIMkaart te deblokkeren. Toen weer door de natte piove naar de foon-dealer terug om mijn geld terug te vragen. Daar was gelukkig geen enkel bezwaar tegen, de man vond het een mooie inkeer van de dief. Hij zou het geld vandaag nog door zijn administratrice op mijn iban laten storten: het kan tot morgen duren voor het erop staat. Een gristelijk einde dezer geschiedenis.

Onderwijl hield ik de hele tijd mijn gebruikelijke sang froid, waar Nicoline zich een aantal keer wanhopig en terneergeslagen toonde. Maar wat zouden we een saaie relatie hebben als we beiden hetzelfde op tegenslag reageren.

De cliffhanger is: het is nu 17.53 u op dag 4 (dinsdag) en de 500+ staat er nog niet. Morgen meer.