Onderweg richting het zuiden van de laars zie ik uit de trein rechts van me prachtig besneeuwde bergspitsen en links de kalme Adriatische zee. Beide in de zon! Dat is ook een reden voor deze reis: even 14 dagen weg uit het kikkerland naar een warmer voorjaar. En eerst verbaasde het me dat de treinrails over het hele traject zo ongeveer langs het strand ligt, maar bedacht me toen dat ze zo gigantisch veel kust hebben in dit land. Ben van Ancona onderweg naar vrienden in de Abruzzen, die bijna drie jaar geleden uit NL emigreerden.

Sneeuw op de bergrug Abruzzen
Teatro delle Muse. Ancona

Terug naar gisteravond. Mijn onderdak in Ancona was gelukkig in de oude stad, dus ik kon lekker wandelen naar het al vermelde Teatro delle Muse. Die avond was een een groep uit Palermo geprogrammeerd, met een stuk gebaseerd op verhalen van Tsjechov, in regie van de dochter van de grote theatermaker Peter Brook. Had mijn vader nog geleefd, dan had hij me nooit vergeven als ik hier niet heen was gegaan. Maar mijn beheersing van het Italiaans is daarvoor echt te klein – het zou een lange avond zijn geworden.

De oude stad van Ancona ligt hoog op een berg en het plaatselijk museum had een meesterwerkje hangen, kijk maar hoe teder de H Maagd het gebenedijde voetje vasthoudt:

Carlo Crivelli – Madonna con Bambino (ca. 1480), met typerende appels en komkommers.

Na anderhalf uur drentelen door de stad landde ik bij bar-restaurant Guasco. Na een biertje was ik de eerste die in de eetzaal kon zitten, maar kort erna volgden er vele anderen. Lokale specialiteit stokvis stond op de kaart, dus die nam ik: met mayonaise van het visvocht en kappertjes een heerlijk gerecht. Het toetje zag er beter uit dan het smaakte, vooral door het ‘bedje’ van gekruimelde Bastogne-koek. Dat vind ik altijd een brevet van onvermogen van de kok. Maar kijk eens hoe het geserveerd werd:

De wereld is een oester

Vanochtend was er nog tijd voor een foto-expo in het oude lazaret van de stad: la Mole Vanvitelliana. Architect was destijds Casper van Wittel, dus zijn naam is lekker lokaal verbasterd. De tentoonstelling was van de ecologisch voorvechter & fotojournalist Yann Arthus-Bertrand, een publiekslieveling die je met zijn prachtplaten drukt op de menselijke uitputting van de planeet. Ik was er na een goed halfuur klaar mee. Ook omdat ik nog niet had ontbeten, het was inmiddels 10.35 u. Dat deed ik in een havencafé, waar ze me voor twee broodjes, een cappuccino en een caffè € 4,60 afhandig maakten. Bij zo’n laag bedrag wist ik niet of en wat ik als fooi zou geven en heb dat toen maar niet gedaan.

Indrukwekkend kunstwerk van Velasco Vitali Sbarco, op de binnenplaats van de Mole Vanvitelliana, Ancona.
Mijn treinreis vandaag

Bovenstaand reisplan had ik voor vandaag bedacht; genoemde vrienden zouden me op het eindpunt ophalen. En het lijkt wel of de dictatuur van Mussolini is teruggekeerd, want ik arriveerde op de minuut! Mijn gastvrouw verzekert me dat dit vóór de verkiezing van premier Georgia Meloni ook al het geval was, dus stel ik m’n oordeel bij.

Het weerzien was allerhartelijkst en hun nieuwe plek hier in de Abruzzen prachtig. We hebben de passegiata gemaakt in Vasto, de naburige stad, en vervolgens heerlijke polpa met risotto bij hen thuis gegeten. Op de valreep van vrijdag kan ik deze aflevering nog uitbrengen. Tot morgen.