Het duurt nog wel even, maar maandag 13 maart 2023 is het dan eindelijk zover. Voor het eerst van mijn leven, dat al bijna 65 jaar duurt, ga ik op Interrail. Als jongeling kwam het er nooit van; ik was niet zo avontuurlijk om een maand naar Griekenland te vertrekken en dan maar te zien. Nu dan wel? Nou, ik ga maar 15 dagen en heb ook een eersteklas pas; wel wat comfort en niet te lang van huis hè? En een rolkoffer als bagage hoor, geen grote rugzak. Il y a des frontières, zoals de Fransen zeggen. Doen ze niet hoor, is een letterlijk vertaald gezegde, maar enfin.
Nu denk je natuurlijk, als oplettende lezer, dat de reis naar Frankrijk gaat — na al deze francofone flauwe grapjes. Mis. Italië gaat het worden, mijn favoriete vakantieland. Het plan is om tot in de tenen van de laars te komen, Calabrië dus. Maar pin me er niet op vast; dat is nou juist het fijne van zo’n trip, dat je niet alles van tevoren hoeft vast te leggen. Want het is wel een “ouderwetse” pas: je kunt elke dag in een trein stappen en langer blijven waar en wanneer je dat wilt.
Heb ik dan helemaal niets gepland? Jawel, de eerste drie dagen:
- Maandag 13 maart – nachttrein naar Basel
- Dinsdag 14 maart – ontbijten bij of met zusje in Zürich, dan ’s middags door naar Milaan en eindigen in Bologna.
- In Bologna tot donderdag 16 maart, dan vertrekken met nog onbekende bestemming.
En er zijn één of twee adressen waar ik langs wil gaan, in de Abruzzen en in de buurt van Rome, waar vrienden of familie wonen.
Als je dit reisblog volgt, kom je erachter wat er in werkelijkheid gebeurt.
Nog geen commentaren