Waar was ik gebleven in mijn verslag? O ja, het ontbijt zaterdagochtend. Modena heeft een prachtige gietijzergehekte overdekte markt: Albinelli. Het zoveelste bewijs van het grote belang dat Italianen aan goed, lokaal en divers eten hechten.
Dat bleek ook uit onze broodjes, die we, door mijn lengte, blauwe ogen en sluikblonde haar, in het Engels geserveerd kregen. Om erachter te komen dat we onze koffie beter in het barretje naast onze tafel hadden kunnen kopen. Want de bakker schonk een soort automatenkoffie, gedruppeld door van die fabriekscups. Enfin, bij lange na niet zo vies als ooit op mijn kantoorbaan in NL, gelukkig.
We liepen verder naar het hart van de stad. Bij het gemeentehuis was luid gejuich voor een bruidspaar dat de hoge trap af schreed. Het paar was beiden een ‘tweede kans’ vermoed ik: veertigers die het nog eens proberen. We glipten langs de bruiloftsgasten omhoog om het gebouw van binnen te kunnen bekijken. ‘Tot 1 uur zijn hier huwelijken, u kunt daarna komen,’ werd ons toe gelispeld door een jonge ambtenaar.
Eerste culturele ‘corvee’ was daarom de Duomo, die wit-schitterend met zijn marmeren toren genaamd Ghirlandina ons al van ver riep. Opmerkelijk als je binnenstapt: de split-level die erin zit. Het koor is hoog verheven achterin de ruimte en geeft daarom ruimte aan de crypte die dan maar een paar stappen omlaag behoeft.
Ook de marmeren buitenzijde was prachtig. Talloze kleine reliëfs en beelden trekken je aandacht. Ik legde de maand juli vast, omdat hij voor mij als Nederlander zo lekker dubbelzinnig geschreven wordt in het Italiaans of Latijn (?) van destijds: LVL, waar de v als u gelezen dient. Hedendaags is dat ‘luglio’, mocht je een woordje over de grens willen leren. En vergeef me mijn soms puberaal gezeur.
Ik las in mijn gids dat het klooster van San Pietro (hé!) de moeite waard was te bezoeken, samen met de grote bijbehorende basiliek. En de gids meldde ook dat er al duizend jaar een winkel van de Benedictijner monniken bij was. Eenmaal in de basiliek, genoten we eerst van de kunstwerken. Op een vrome vrouw na die al snel vertrok, waren we de enige bezoekers. De kloosterklok sloeg twaalf. Een paar plaatjes.
Toen ik deze foto’s had gemaakt, kwam de koster naar me toe: ‘U mag hier niet komen.’ Had dan een touwtje opgehangen, zeg ik maar niet. Ik heb mijn beeld. Wel vraag ik hem hoe ik in de kloosterwinkel kom? ‘Die is dicht.’ ‘Gaat ie later vanmiddag weer open?’ ‘Nee, permanent gesloten.’ Nic wordt een beetje boos op schrijver dezes: waarom heb ik dat niet op internet nagezocht en me weer eens op een gids uit 2018 verlaten? Omdat ik niet vermoeden kon dat een winkel die al duizend jaar bestaat er ineens mee ophoudt. We drentelen als we buiten staan nog om deze mooie zuil te fotograferen:
Er gaat een andere deur, die van het klooster, open. De koster wenkt ons en zegt dat we de kloostertuin kunnen zien. Die is wonderschoon, en ook deels modern aangelegd met van die cortenstalen bakken. De pioenen tieren welig. Ik vraag de koster: zijn er geen monniken meer hier? Nee, dat is sinds enkele jaren voorbij. Dat verklaart het sluiten van de winkel, bevestigt hij ook.
We willen wel even rust na deze culturele ochtend. Aan de stadsring ligt een park met een terras onder de bomen. Ik doe eens gek en bestel een bier. Nic doet mee. We observeren jonge gezinnen die het ervan nemen op zaterdag, oude vriendinnen die eindeloos bijpraten en geen jonge stellen. Die slapen nog uit.
Ferrari-museum?
En door naar de volgende activiteit: Museo Enzo Ferrari. Je kunt alles lopen in de binnenstad van Modena, zo klein is het. Volgens ciaotutti.nl was dit museum een must, ook als je geen autogek bent. Ik was vooral gek van de trek, het was alweer tegen tweeën. Dus eerst maar eens een slecht opgewarmd duur broodje met koffie. We keken de gebouwen eens aan, en dat was wel imposant.
Maar door de vensters zag je talloze raceauto’s in de museumruimtes staan. ‘Als jij wilt gaan, doe dat dan maar zonder mij,’ was al snel Nics droge commentaar. Ik moest bekennen dat ik ook weinig met al die modellen en opengewerkte motorblokken had. Als het nou AlfaRomeo was geweest, wilde ik dat nog wel meemaken, aangezien ik vier jaar de trotse eigenaar van een Alfa Spider 902 ben geweest. Dus we verlieten het terrein met de staart tussen de benen.
Door naar het station, waar we stoelreservering kochten voor de hsl naar Milaan zondagochtend. Had ik de complete reis nou maar goed bekeken, want we verzuimden stoelen te boeken voor de intercity naar Imperia, aan de Ligurische kust. Dit kan allemaal online, maar is dan 2 eurootjes per stoel duurder. Dus als ik alert was geweest, hadden we 2x€4 kunnen uitsparen aan dat loket zaterdag. Nu bleef het bij de helft daarvan. En in de intercitytrein zondagochtend, waarin ik dit schrijf, krijgen we daarom een boete van €20 totaal. Opnieuw stress en lichte ergernis bij Nic dat haar man, toch de bereisde Roel van ons twee, dit heeft laten sloffen.
Terug naar zaterdagmiddag. Hoog tijd voor een rustuur in een park, waar toevallig ook de hortus botanicus van de universiteit is. Wil Nic bezoeken, is volgens haar open omdat Maps dat zegt. Maar nee hoor, voor ruim € 700.000 wordt de tuin genrenoveerd. Ik maak er geen grote ‘zie je wel’ van, dat zij ons ook eens naar een dicht hek leidt. In het park kunnen we heerlijk in de schaduw een uurtje op een bank bijkomen — en ik weer voor jou, lezer, aan het werk met mijn ‘post’ over vrijdag. Daar gaan elke dag wel een paar uur in zitten, het schrijven, redigeren en illustreren. Heb ik allemaal voor je over. En er zelf ook plezier in, anders zou het nooit gebeuren.
Dan is het water op en willen we bier. De binnenstad heeft talloze drukke smalle straten met terrassen. We gaan eerst mijn eerste ijsje kopen bij ‘de beste’ gelateria; Bloom. Twintig minuten wachten voor ik weer naar buiten kom en me voeg bij Nic die al een flinke bier voor zich heeft staan. Even vergeten dat ‘Media’ vaak 400 cc betekent, wat veel voor haar. Maar na het ijsje (lekker!) bestel ik er ook één. Het is een zeer druk straatje, waar veel Modenanen heen- en weerlopen, -fietsen en -scooteren. Je kunt al hun kleidingstijlen observeren en samen becommentariëren.
Voor het avondeten rond 20 kozen we voor een simpel restaurant dat geen moeite had gedaan voor een originele naam: Tagliatelle. Nic nam daar braaf een bordje van met groene asperges, ik een te weinig doorgekookte risotto. Beklag daarover hielp, hoewel de oberin zei dat ze het altijd zo bereiden. In plaats van 15 rekenden ze 5€, fideel.
Als afsluiter had ik mijn zinnen gezet op de Speak easy Cotton Club, waar ze jazz spelen en heerlijke cocktails schenken volgens de gids. Ik had onze komst aangekondigd via e-mail, met de vraag hoe laat de livemuziek zou beginnen. Geen antwoord. Toen maar op de bonnefooi aangebeld bij de derde bel van boven, linker rij. Net als in de tijd van de drooglegging in de USA zag je van buiten niet dat hier gezopen kan worden:
Een keurige ober in leren schort liet ons binnen. Er was een bar, een lounge en achterin een leeg zaaltje voor circa 40 toeschouwers en dito leeg podium. Geen optreden op zaterdagavond?! Nee, alleen zondagen en donderdagen. We gingen toch maar zitten in de lounge, waar we de twee andere gasten herkenden van op straat eerder die middag: militairen in gala-uniform, de hoge petten binnen af natuurlijk.
Het was een mooie finale van ons verblijf in deze heerlijke stad. Eenmaal in ‘huis’ troffen we een groot gezelschap rond de keukentafel aan — je staat bij Alfredo meteen in de keuken bij binnenkomst — van circa acht jonge mannen en vrouwen die naar een game leken te kijken. ‘O ja dat zijn onze B&B-gasten,’ legde de zoon des huizes uit. Ze beloofden de film, want dat was het, een animatiefilm gebaseerd op een game, zachter te zetten, zodat we zouden kunnen slapen. Dat lukte prima; we zetten de vroege wekker en Alfredo zou ons weer naar het station rijden om 8.45u. Dat is gelukt, kan ik vast verklappen.
Ik besluit met een collage fietsers, foto’s en compositie van Nicoline. Net als in Bologna fietsen de Modenanen wat af in hun platte stad.
Nog geen commentaren