16: Cilento!

Zondag rustdag, naar goed gristelijk gebruik. Dit bleek een gouden greep, want de spoorwegen staakten van zaterdagavond tot zondagavond. Dus net op tijd aangekomen. En nergens heen hoeven. We zijn in een paradijselijke streek beland, ons aangeraden door verschillende vrienden. Ontbijt op het terras, ik gaf de foto in het verslag over zaterdag al prijs:

Toen moest Nic eraan geloven. De e-bike wachtte op haar en daar was geen ontkomen aan. Vanuit ons logeeradres ging het eerst zeer steil omhoog en ze wilde die horde weer lopend met de loodzware fiets aan de hand nemen. Met een beetje uitleg en coaching kreeg ik haar toch in het zadel, gaf een duw en daar schoot ze weg, omhoog! Kort daarna daalde het traject net zo steil, dus dat werd een makkie. Goed bijremmen zonder stil te vallen was het devies.

Zo peddelden we naar het naburige dorp Pioppi, waarvan de naam alleen al schattig is. En het maakt haar naam waar, een schitterende kleine baai met veel zand- en kiezelstrand. Veel restaurants zijn nog niet open, waaronder Il Fico van onze gastheer, waar hij de vorige middag in de auto bij het afhalen al over vertelde. ‘We opene nexte Sunday, direct on the se-a.’ Dat was zo opmerkelijk, daar Italianen in hun eigen taal elke letter uitspreken, denkt hij dit ook in het Engels te moeten doen.

Maar eerst zwemmen, dat kon hier heel goed vanaf een leeg strand. Nic suggereerde me de zwembroek droog te houden; ze weet maar al te goed dat ik een naturistennest ben uitgevlogen op mijn negentiende. Het zeewater was nèt niet te koud, ‘maatje pink’ zeggen mannen dan onder elkaar. En dat pinkje was dus nog net te zien toen ik de zee uitliep. Op een zedige afstand wachtten twee moeders en hun kinderen tot ik met mijn spullen naar de rand van het strand was gelopen en weer enigszins decent bedekt. Daarna placeerden ze precies hun handdoeken waar mijn spullen hadden gelegen. Kennelijk een hotspot.

We hadden nog geen ochtendkoffie gehad, want bij het ontbijt is het doorgaans thee voor ons. De dorpsbar aan zee op zondagochtend was heerlijk hangerig, met oude mannen en jonge moeders en hun baby’s. Dit dorp is in het hoogseizoen heel druk, voel je aan alles, maar nu zijn er aan de boulevard bankjes genoeg om na de koffie aan de eerdere dag van dit blog te schrijven, lezen, wat praten en mijmeren.

En dan ga je na een uurtje of wat toch uitkijken naar een lunchplek. Een van de weinige die al open was op 5 mei, bleek de KaribouClub aan het strand. Even bellen of ze lunch serveerden en ja hoor. We waren een klein uur lang de enige gasten, maar dat voelde geen moment opgelaten. Daar deed de waardin alles aan: een Napolitaanse met een eeuwige glimlach en gastvrije bonhomie. Ik merk dat ik verliefd ben (of word?) op deze volksaard, hoezeer ik besef dat er ook commercieel belang bij zit. Maar wat een verschil met de Noord-Europese gereserveerdheid of dat vaak gemaakte grijnzen.

Van de wijn per glas kozen we wederom die van de Fiano-druif, en deze was de beste ooit. Om te beginnen deelden we deze antipasto al smikkelend en smullend:

Als vervolg kozen we beiden hetzelfde bordje. De naam van de pastasoort ben ik vergeten, maar het leken wel kleine cannelloni in brede stukjes gesneden, met een saus van zeevruchten. Een chocoladeijsje met aardbeien maakte het voor mij af, Nic volstond met een hapje daarvan. Bij de koffie kwam de waard een praatje maken, we drongen erop aan dat hij Italiaans sprak. Maar een kwartier luisteren naar een college over de oude geschiedenis van Pioppi was toch slechts fragmentarisch te volgen. De grote lijn: al in de Griekse oudheid kwamen de schepen hier aan om reparaties uit te voeren.

We liepen de hele baai af naar de rivier die er volgens de waardin in uitstroomt. Daar bevindt zich tegen de heuvel aan een biologisch restaurant met de naam RistoLab. ‘Laten we daar even plassen en kijken hoe het eruit ziet, voor als we volgend jaar hier terugkomen om de Cilento beter te leren kennen’, zei een van ons. Zover zijn we al — en dat is een vast voornemen geworden. Mag ook een jaartje later worden, maar meer niet. Vanuit een balustrade werden we begroet door de vrolijke jonge waardin Sofia. Lunchen kan niet meer, liet ze weten. Maar een koffie en iets lekkers wel. Geen moment twijfel, we gingen zitten en ‘omstebeurt’ naar de plee. De taart van tarwe uit de Cilento, met marmelade van drie citrusvruchten die ze bij de koffie serveerde was goddelijk. Bij het afrekenen vertelde ze, toen we lieten weten volgend jaar terug te willen komen, dat ze met haar vader net sustainable vakantiehuisjes in de bergen aan het opleveren zijn. Ik krijg e-mail van haar als de website online is.

Teruglopend naar onze fietsen bij de koffiebar trof ik nog dit viertal aan, hoewel de vrouw linksvoor wel heel weinig vlees aan het been lijkt te hebben:

Zo was het mooi, vonden we. Terug op de fiets naar ons hoge nest en daar lekker thee drinken, lezen, bier en opnieuw een avondbroodmaal met wijn. Plus deel 5 van Ripley in bed. Berichtje aan Alessandro of hij ons weer naar het station kon brengen vandaag, maandag 6 mei. Dat kon hij. Dan vertrekken we naar Barbarano Romano benoorden Rome, waar mijn (laatste) tante en oom hun tweede huis hebben.