Het wilde maar niet leuk worden in Bari gisteravond. Dat werd misschien wel eens tijd, na 6 dagen in opperbest humeur op pad te zijn. Lees maar hoe het me verging en of het toch weer goed kwam. 

Laat ik er kort over zijn: het goedkope B&B had een studentenhuissfeer en het diner was een misser, ondanks dat het veelbelovend leek: spaghetti met zeeëgelsaus. Vroeg naar bed dus maar en op tijd weer op om de stad nog te verkennen. Ik had nu in bed wel voor het eerst lol van de films die ik op de harde schijf van mijn laptopje had gezet. (Dat ding zeul ik mee om makkelijker aan dit blog te kunnen schrijven dan met 1 vinger op de smartfoon.) De verfilming van Somerset Maughams roman Of Human Bondage waar ik 25-30 jaar geleden zo van genoot, van het boek. De film uit 1934 met Bette Davis en Leslie Howard bestrijkt maar een fractie van het magistrale, deels autobiografische werk, en wordt daardoor nogal weinig dimensionaal.

Vaas uit derde eeuw voor Christus

Algemene observatie: Italianen zijn nog niet ingesteld op lange Noorderlingen, want de meeste bedden waar ik in lig zijn te kort.

Vanochtend pakte ik het beter aan: een e-bike met een stadsfietsen-app gehuurd en naar de basiliek van Sint Nicolaas gereden. O nee, eerst die zware koffer in een kluis bij het station gezet.

Snieklaas

Je ziet al een glimp van de San Nicola-basiliek, zonder toren direct na de beschaduwde gevel linksboven

Omdat het zondagochtend was, maakte ik een deel van de mis mee in een stampvolle kerk. Uit de crypte waar de resten van de goedheiligman liggen, kwamen ineens 60 mensen boven. Toen durfde ik wel af te dalen – dacht dat het misschien niet gepast was om daar tijdens de mis heen te gaan, weet ik veel hoe of wat. Daar trof ik vooral vrouwen aan op heur knieën, briefjes schrijvend en die door het ijzeren hek op de trap leggend.

Hier zouden de botten van Sinterklaas in zitten, als ik het goed begrijp.

Na ook nog de cathedraal en het kasteel van Frederik II te hebben bezocht (mooi, indrukwekkend), was ik er doorheen in Bari. Mijn bus (jawel!) naar Matera vertrok pas om 16u, dus tijd voor een consumptie: de beroemde ‘oortjes’ (orechiette) pasta natuurlijk. Een tegenvaller in smaak, ondanks dat er allemaal Italianen op het terras zaten. Daarna nog een fietstocht door de haven gemaakt voor ik weer naar het station moest:

Mijn e-bike zondag

Daar bij het station was ik ruim op tijd om nog een koffie te drinken op het terras. Binnen zat een oudere man met een herdershond tv te kijken en werd ineens toegzongen voor zijn verjaardag. Ik feliciteerde hem toen ik afrekende en toen bleek hij niet verlegen om een praatje te zitten (of hoe is de uitdrukking ook weer). Deze Gaetano was een succesvol atleet in zijn jonge jaren, een hardloper. Ten bewijze zeulde hij trots een dikke map met alle krantenartikelen en foto’s mee waarin hij stond. Een mooie ontmoeting die ik helaas moest afbreken om mijn bus te halen. Bus? Zit dat ook in de interrail? Nee, maar in Matera kom je anders niet; er rijden nauwelijks treinen naar toe.

Matera is beroemd om zijn grotwoningen; de hele stad is ‘gehouwen’ uit de tufsteen. Vrijwel elk oud huis is deels in de rotsen gebouwd. Dus mijn slaapplaats voor deze nacht ook; je ziet de rots in de badkamer uitstulpen. Gastheer Guido was zo aardig me van het busstation op te halen en me wegwijs te maken. Ik kwam al rond 17.30 hier, dus kon nog voor zonsondergang rondlopen. Het is een visuele verademing na Bari, ofschoon wel heel toeristisch. Ik at matig tot slecht bij de tip van Guido helaas.